Update

Daar ik al even niks meer van me heb laten horen hierbij een kleine update. Van schilderen komt het de laatste tijd helaas niet, nee, ik zit midden in de studie 'Illustreren' en die schijnt nogal wat tijd op te eisen. Dat was natuurlijk te verwachten maar het is jammer niet zoveel bezig te kunnen zijn met 'my love'.Kom goed! De studie verloopt prima, alleen te traag, grrrr. En illustreren kun je misschien wel leren maar eigenlijk is het rete-moeilijk, grrrr again. Voor nu wil ik niet te ver vooruit denken, en per stap ploeter ik verder. En zo op naar het volgende hoofdstuk. Ik groet u. 

0 commentaren

Icon/Cassius Clay

Inspiratie komt overal vandaan. Soms sterft er iemand waarmee iedereen wel iets heeft, of iets van vindt. Zo iemand is Mohammed Ali, of was. In zijn jonge jaren bekend onder de naam Cassius Clay. Dat is ook degene die hier te zien is. De achtergrond komt jullie misschien ook bekend voor(?) OVer dat doek heb ik zo lang gedaan, en daarna wist ik niet wat ik er verder mee wilde: hup, Cassius erop. Zo doen we dat. Ik wilde een vrij werk maken. Toch weer niet helemaal gelukt. Maar het is wel vrijer geworden. Ook positief :)

Onlangs ben ik met de studie 'Illusteren met adobe' begonnen, dat gaan me een jaartje of 1,5 kosten, hopelijk.

Ik wil hiermee bereiken om eindelijk het verhaaltje van Trixi vorm te gaan geven (Zie een ouder blog) Het lijkt me leuk om de tekeningen digitaal te maken.

Ook kan ik zo meer kennis opdoen van het Adobe programma 'Illustrator'en wie weet waar me dat in de toekomst nog brengt.

Nou ja, Cassius zal er geen weet van hebben in elk geval.

Ik wil hem met dit werk eren, op de enige manier die ik ken, en tegelijk had ik weer een slachtoffer voor een van mijn portretten, iets dat me zal blijven boeien; het portret. 

 

 

0 commentaren

Strikt persoonlijk

Scheidslijnen, ze schijnen nodig te zijn. Handig om dingen mee in te delen, op waarde te schatten, te begrijpen. 

Maar soms zorgen ze voor verdeeldheid.
Zoals wanneer de discussie weer eens oplaait over wat professionele en wat amateurkunstenaars precies zijn.
Ik mocht er bij zijn, bij zo’n discussie. Het ging over exposeren bij HeartGallery te Hengelo.
Meestal bekijk ik zo’n discussie eerst even vanaf de zijlijn.
Zo ook nu.
De sfeer sloeg snel om toen een van de amateurkunstenaars zich afvroeg waarom hij niet ‘goed genoeg’ zou zijn om met de professionele kunstenaars tezamen te exposeren. Terwijl wij ‘amateurtjes’ wel waren genodigd om als vrijwilliger bijval te verlenen aan de opening van deze nieuwe club.
Collectief werd de adem in het zaaltje ingehouden, wat zou er als antwoord komen?
‘Wij hebben ervoor gekozen om mensen die ingeschreven staan als kunstenaar en er van kunnen leven toe te laten in onze expositieruimte. Ook mensen die hun kunstacademiediploma hebben zien wij als professionele kunstenaars,’ was het onbevredigende antwoord.
Lekker makkelijk, zou je kunnen denken, als je niet in een van de hokjes past, val je af.
Thuis denk ik er verder over na. Hoe langer ik er over nadenk, de bozer ik word.
Want hokjes en kunst; het past niet! Niet bij elkaar, niet in elkaar. Kunst is vrijheid, kunst is creativiteit en zoveel meer dan een diplomaatje.
Mijn conclusie is dan ook dat de Gallery zijn verantwoordelijkheid als promotor van de Hengelose kunst niet te volle heeft durven nemen. En met deze keuze hebben zij ook zichzelf in de vingers gesneden. Want een nieuwe Van Gogh zullen ze nooit ontdekken.

Dat brengt me bij het volgende punt. Van Gogh toonde wat hem bezig hield. Datgene wat hij graag wilde laten zien leefde in zijn kunst; het rauwe leven van de eenvoudige boer, de prostituee en hun leefgebied.
Het dwingt mij me af te vragen wat ík eigenlijk wil laten zien.  
Heb jij je dat wel eens afgevraagd? Zoek je mooie plaatjes op, die je vingers doen jeuken om het vast te leggen in verf, kies je voor een foto die je graag wil portretteren? Of ga je persoonlijker, dieper?

 

En hoe diep dan precies? Wat is privé en wat niet? Het is een vraag met voor elk een ander antwoord. Mijn antwoord is dat ik wil maken wat me raakt (en het liefst in interessante technieken, al dan niet gemengd).
Daarmee aangekomen bij mijn volgende project.
Of eigenlijk een hele serie werken.
Werken die gaan over onvruchtbaarheid. Het opeens geconfronteerd worden met alle onzekerheid en verdriet daar omheen. Word je gevecht beloond of niet?
Ik wil mijn ‘best asset’ graag inzetten om te laten zien wat mij bezig houdt.
Het is eng om te tonen omdat ik er vragen over zal krijgen misschien. Terwijl juist hetgeen ik bereiken wilde is dat ik niets meer hoef te zeggen.
Stel je eens voor dat ik aan regeltjes was gebonden tijdens dit proces, ik dank je de koekoek! Ik heb geen definitie nodig om ergens bij te horen en mijn kunst, want dat is het, ook niet.
Foei, laat ik hopen dat ik in dit geval nooit geen professionele kunstenaar word want ik zou spontaan een schilders-block krijgen.

Lang leve Ware Kunst zonder regeltjes!
Zie hieronder een compilatie van mijn gedachten over de eerste werken binnen dit onderwerp..
  

Wie is de baas?

Hoe zo’n doek me op een gegeven moment overneemt. En hoe ik vervolgens vergeet de leidsels terug te nemen.

 

Dat ik loop te piekeren hoe het verder moet. En geen oplossing vind.

 

Hoe zo’n werk me weken, maandenlang vanaf de bok vals toegrijnst, en hoe ik het koppig probeer te negeren.

 

Dat er dan weer een nieuw werk begonnen wordt, maar ik in mijn hoofd met dat andere bezig blijf.

 

En hoe ik uiteindelijk – vol verbazing – me realiseer dat de oplossing zich binnenin mij bevindt, dat er andere stappen zijn.

Dat er zo ongelofelijk veel oplossingen zijn dat het belachelijk is dat ik in een impasse zit.

 

Dan die diepe zucht, en ik die de kwast pakt, en die grijns resoluut uitwis.

 

Hoe kan ik dat toch steeds vergeten?

 

I’m in control, basterds .

0 commentaren

William Turner te Rijksmuseum Twenthe

Turner, voorloper van de moderne kunst.

Al lang voordat de impressionisten hun eerste aarzelende voetstappen op het pad buiten de aangegeven paden gaven, was Turner daar (Eind achttiende eeuw begin negentiende eeuw, Groot Brittannië).
Zijn technieken waren ongewoon voor die tijd. Krassen, modelleren met verf, dikke lagen;

Turner was als een Amsterdamse ui die steeds in staat was om nog een jasje te vergeven.
Misschien een wat onhandige metafoor, die waarschijnlijk wat gegniffel zal veroorzaken.
Maar moet ik anders ik zijn talent uitleggen?
Turner liet los.
Zijn werken waren vernieuwend.
Hij zocht de kern van zijn werk in zijn emotie en nam daarmee afstand van het als koel en afstandelijk bekend staande (Neo-)Classisisme.
Turner ging meer de Romantische kant op: schilderen naar gevoel.
Deze stijl kwam steeds meer op door de industrialisering en verstedelijking.
De Romantische kunstenaars en hun gevoelens en emoties werden gewaardeerd door de critici.


Het grootse van de natuur, uiteengezet in licht, water, land en vuur, hield Turner bezig.
Turner koos in zijn werk zijn eigen regels.
Dat bewonder ik!
Turner, hoe kan ik ooit nog onbevangen naar een van zijn doeken kijken zonder te worden herinnerd aan mijn beperkingen?

Die kleine hokjes in mijn geest die elk doek weer ketenen.
Kan ik mij nog los wrikken?


Hij maakt heel wat los, nog steeds, niet alleen bij mij maar bij velen.

De zalen zijn tijdens mijn bezoek van de tentoonstelling in het Rijksmuseum Twenthe*  vol met hen.

Waar zij vol zijn of anders raken van Turner.

(*Tentoonstelling is deels te zien bij de Fundatie te Zwolle en deels in Enschede)


Zouden die impressionisten zonder het nalatenschap van William Turner ook zover zijn gekomen?
Of heeft zijn invloed werkelijk zolang de eeuwen doorgeklonken.


Een expositie die elke liefhebber zou moeten gaan zien!
Want het is misschien wel dé schakel tussen twee grote stromingen in de geschiedenis van de schilderkunst. 

0 commentaren

Hoe Munch van Gogh flatteerde

Ze zijn vaker vergeleken.

Is het omdat ze tijdgenoten waren, omdat ze radicale ideeën in verf vatten, omdat ze beide getroebleerde levens leefden? Of omdat er juist een significant verschil zichtbaar was tussen twee grootheden , de een een autodidact, Vincent, de andere een universiteit-gestudeerde?

 

Hoe leuk dit vergelijken ook kan zijn, met dit perspectief kan ik weinig.
Is het omdat dat krasserige werk van Munch me tegenstaat, of, anders gezegd, omdat dat prijskaartje ervan me zo tegenstaat dat deze vergelijke tentoonstelling in het Van Gogh museum een beetje langs me heen glijdt?

Ik weet het niet, en ga het ook niet ontleden: bottom line is dat die doeken van beiden naast elkaar van alleen maar afleiden van het ware kunst genieten, en daarvoor ben ik deze dag gekomen.
Ik wil die werken van Van Gogh nu wel eens van dichtbij zien, dan weer van veraf, waarna ik vaak nogmaals naar voren kom om de technieken nog eens goed te bekijken.
Wat een genot!
‘De sterrennacht boven de Rhone’ is een onverwachte nieuwe favoriet! En ‘de aardappeleters’ bleef het onderdeurtje dat het was.
En Munch neem ik op de koop toe. Al zitten er heus wel mooie werken tussen, ze dienen vooral om de Van Goghs te flatteren.
Munch, bedankt, geweldiggenoten!

0 commentaren

Van Gogh Schilderwedstrijd 2015 


Eindelijk is mijn bijdrage voor deze wedstrijd de deur uit!

Het begon met de selfie, afmeting 40x28 cm. Natuurlijk geschilderd in Vincent’s stijl – of iets wat erop lijkt dan J. Werkelijk, ik schilderde of mijn leven er vanaf hing maar oh, wat viel het tegen.
Dan was het weer de schaduw, dan weer het licht, dan weer teveel streepjes. Of te weinig. Ik keek teveel naar het voorbeeld. Ik keek te weinig naar het portret van Vincent. En andersom.
Het heeft maanden op de bok gestaan. Het is diverse malen vervloekt.
Telkens vond ik het niet inleveringswaardig. Misschien is het zo dat het tweede idee zich ontwikkelde, want eigenlijk vond ik eentje insturen wel voldoende.

De dame met de hoed ontstond. Oh, oh, die ondeugende dame.
Geen mager ding, gelukkig. Ze is opgezet met dikke lijnen, waarmee ik verwijs naar de Popart waarmee ik de laatste tijd bezig ben. Ik vind het mooi combineren met de streepjes techniek van Van Gogh. Het geel verwijst naar het geel uit m.n. de Franse werken van Vincent.
Dit werk heb ik dus ook maar ingestuurd.
What the hek.
De dame is een flinkerd van 1,40 mtr. x 0,70 mtr.  Enne…van wie nu eigenlijk die hoed?

1 september sluit de inschrijving. Nu is het afwachten op welke plaatsen ze geëindigd zijn! Als er één bij de beste 125 zit, zou ik zeer tevreden zijn, maar gezien de concurrentie en het grote aantal deelnemers moeten we dat nog maar afwachten. Bij de beste helft zou al mooi zijn.

Zie de eindresultaten hieronder.

En nu; afwachten en de vingers gekruist!

 

 

0 commentaren

#Doehetzelf #WallArt

Een nieuw huis, een lege muur. 

Het vroeg, nee, sméékte me om invulling.
Het ontwerp is hier al eens voor bij gekomen, volgens mij. Zelfs in meerdere vormen.
Maar het eigenlijk bedoeld voor de muur.
Nu dan eindelijk gedaan, tenminste: het is bijna voltooid, zoals je kunt zien. Maar toch al een vermelding waard.
Vanaf nu woont boeddha bij ons op de muur!

Van ontwerp tot plaatsen:
De invloeden van #Popart zijn vast zichtbaar; dikke zwarte lijnen.
Toen ik op zoek ging naar een foto van een Boeddhabeeld, zag ik ineens deze.
Het was iets van boven genomen, de Boeddha kijkt naar beneden, heel zen, spiritueel, you name it.
Op basis van die foto is de boeddha getekend.
Een omlijsting mocht niet ontbreken, vandaar het uit stripboeken gejatte kader.
De lelie kwam er tenslotte nog bij.
Toen heb ik de boeddha ’s avond in het donker met een  Tracer Projector op de muur gezet.
De omlijsting met meetlat en met goed schilders-tape zo strak gekregen.
Antraciet gekozen voor de achtergrond, waarop zwart natuurlijk heel mooi uitkomt.
De bloem is een prachtig point-of-interest geworden en knalt er echt uit.
Al met al boven verwachting geworden! Gelukkig maar want we moeten er iedere dag tegenaan kijken ;)

Dus heb je een lege muur? Aan de slag en maak er iets moois van!  

0 commentaren

In het gevoel...

…is het makkelijk toeven. 

Niet hoeven denken. Geen wikken en wegen.
Alle ruimte blijft over voor kleur, emotie. Misschien wordt eens een spontane compositie gevonden.


In het gevoel ligt de basis, de passies en interesses. Alle zaken die zo dichtbij kunnen zijn maar te vaak over  het hoofd worden gezien.
Door mij dan.
Zoals de paarden, die jeugdliefdes. Zoveel uren heb ik ermee doorgebracht. Ook met het tekenen ervan.
Maar als ik mijn werken eens terug bekijk, dan kom ik ze nauwelijks tegen.


Nu is het zo dat mijn foto-bestand met interessante afbeeldingen een aparte sectie ‘paarden’ heeft .
Maar een standaard afbeelding hoef ik niet!
Dus hoe te vertalen naar het doek? Steeds vond ik niet die link tussen dier en kunst.

Nu ben ik dan een werk begonnen dat misschien ergens op lijkt: een mooie uitsnede van een sierlijke houding en de kleuren voelen ook fijn. Misschien zou een iets lossere toets bijdragen aan de dynamiek, maar goed, voor een volgende keer dan maar.
Het voelt veelbelovend.
Afijn…hieronder zie je de studie en een voortgang van het schilderwerkje.
Voer voor een groot doek?

In de 'Flow'

Vloeibare verf, zo’n leuke ontdekking! 

Naast het vloeien gebruikmakend van de spuitbus, kwast en wat druppelwerk komt er heel wat leuks tot stand.
Vervolgens begint het ‘kantelen met doek’ en de verf doet het werk.

Na het drogen kan een volgende laag zijn: sjablonen of  natuurlijk een pop-art werk. (Je dacht toch niet dat ik dát al afgesloten had?! J)


Omdat de vloeibare verf er als een tierelier doorheen gaat meteen wat voorraad ingeslagen.


Heerlijk om op deze manier te kunnen spelen met kleuren, ze de juiste richting wijzend.
Niet dat mijn moederlijke advies altijd opgevolgd wordt door de verfjes. Hun grillige paden maken het werk tot een goed werk.
Eigenlijk moet ik hier dus vandaag mijn dank opdragen aan de vloeibare verf.
Dat kan.

Verfjes, bedankt!!

Experimenteel 

Van het een rol je in het ander.

De achtergronden staan nu in het voetlicht.
Geen geschilderde maar…eh..bedruppelde, gekreukelde, met vloeibare verf bewerkte doeken, of misschien bespoten met acryl. Het kan allemaal!
En het liefst alles tegelijk, hè.

Samen met het popart geeft het een mooi effect waarop ik veel positieve reactie krijg.
Motiverend!
Waarom niet genieten van wat je doet? Even de rest vergeten en verdwijnen in de hypnotiserende lijnen die heen en weer over je doek dansen. Tevoorschijn komt een ritme waarvan je je afvraagt waar het toch vandaan komt? Zoiets fascinerends.
Het komt uit ons zelf. Wij zijn het, wij maken het.
Iets wat ik magisch blijf vinden.
De achtergronden hebben mijn aandacht, zoveel is zeker ;)
Daarom hieronder wat: studies, (popart) experimentals en achtergronden.

0 commentaren

Wat? Pop-Art!

Wat? Pop-Art!

De volgende fase heeft mij weer eens uitgekozen i.p.v. andersom.
Gaat wel vaker zo, ik weet niet of jullie dat ook hebben.
Ineens pakte pop-art mijn aandacht.
(En wat is nu eigenlijk pop-art? Check Google maar ik noem even een Andy Warhol en Roy Lichtenstein. Het is zo breed dat ik het nu even hou bij  wat ik ervan gemaakt heb J ).

Het kwam steeds vaker voorbij, in magazines, in lifestyle programma’s (Denk: VT-wonen) en daarmee was het zaadje geplant.
Met een bepaalde techniek wilde ik een achtergrond maken (Lees: interessante – niet met een kwast geschilderde – achtergrond). Ook boeit zwart figuratief, een soort van tekening van een model, voeg daaraan toe felle kleuren en soms een vleugje metallic.
Gooi dit alles in een mixer ét voila: er rolt zowaar een Pop-art werkstuk uit.
Ineens komen de puzzelstukjes samen en gebeurt er iets leuks!



Een mooie, motiverende ontdekking waarmee ik me weer een tijdje kan vermaken.
Zie hieronder het eerste, kleine werkje. Elizabeth Taylor zul je misschien niet meteen herkennen, maar goed. Het ruikt in elk geval naar meer. Bovendien is er al een Pop-Art boeddha ontworpen voor de muur beneden, dat project hou je nog tegoed.

Fases

Eerst was daar het blauw, toen het zwart, vervolgens de bossen. Ook structuurverf domineerde een tijdlang. De portretten werden daarna weer helemaal hot. 

En nu dan het zelfportret. Er gingen heel wat schetsen vooraf aan het uiteindelijke zelfportret waarmee ik inmiddels een maand of wat bezig ben.
Het schiet eindelijk op. Je zou denken dat ik mijn eigen ikke wel zat ben.
Toch is er nóg een zelfportret in de maak.
Denk: de Van Gogh schilderwedstrijd. Thema: geïnspireerd op het leven of werk van Van Gogh.
Natuurlijk moest het een zelfportret worden, met zijn eigen zelfportretten als voorbeeld.

Daarom twee keer mezelf op de bok staan, plus nog een landschap dat zich nog niet leiden laat, en daarmee mij laat lijden. Kijken of we de rollen nog om kunnen draaien…
Na al dit gepriegel ben ik zwaar toe aan een abstractere fase.
Kijken of ik dat waar kan maken. 

Zie hieronder de voortgang van beide portretten.

BAH!

BAH! - Beeldend Amateurkunstenaars Hengelo

BAH! Een niet zo flatterende naam voor een nieuw amateurkunstenaarsinitiatief in Hengelo. Ontstaan vanuit de WAK, ook alweer zo’n opvallende afkorting die toebehoort aan de Maand van de …eh…week van de…of was het tegenwoordig toch Weekend van de Amateur Kunstenaars.
WAK...bak, lak, een wat ongelukkige naam ook…alsof het vervallen van subsidies niet voldoende was…
En dan is er nu de BAH-eh-wat-is-kunst-toch-fijn. Het had ook ‘Jakkes!’ of misschien ’Getsie!’ kunnen zijn. Van hetzelfde laken een pak.
Maar de bedoeling was natuurlijk goed.
Ik dwaal af: het initiatief is een platform voor alle beeldende amateur kunstenaars in Hengelo en omgeving.
De kleurrijke pluimage dat op de eerste avond bijeen kwam liet merken een klankbord te missen. Men wil ideeën uitwisselen en van elkaar leren, misschien wel eens samenwerken en al wat nog verder. Het is al fijn te weten dat er mensen zijn – dichtbij – die met hetzelfde bezig zijn.
Hoe vind je tegenwoordig al die gelijkgestemden, die eenzame zieltjes – opgesloten in hun ateliers – of liever: kamertjes zonder uitkijk van het formaat kast?
Juist: bij de BAH!
Mocht je een lokaaltje zijn en geïnteresseerd – en door de naam heen kunnen kijken (Of wordt de grap nu flauw? ;) ) dan ben je van harte welkom bij de volgende bijeenkomst:

 “Bij deze nodigen we u uit voor een tweede avond 'Bomen over Kunst' en wel op 21 april a.s. in Brasserie So Nice te Hengelo Ov. Open v.a. 19.45u. Aanvang 20.00u.”
Bron: werkgroep Amateurkunst Hengelo

0 commentaren

WAK2015: om in te lijsten?

Vorig jaar heb ik overgeslagen maar dit jaar doe ik graag weer mee aan het Weekend van de AmateurKunst in Hengelo.
Een superleuk initiatief dat ruimte geeft aan amateurkunstenaars in de breedste zin van het woord (Dans, toneel, beeldende kunst enz.)
Een leuk moment ook om mede-hobbyisten uit de buurt te ontmoeten.
Het is een beetje jammer dat je bij inschrijving al aan moet geven welk doek je mee gaat nemen aangezien dat altijd afwegen is. Hoewel het zelfportret vordert heb ik gekozen voor de blauwe vrouw (Moderne Mensch) die door mijn lerares als ‘af’ is verklaart.
 Zelf zie ik nog wel wat kleine dingetjes maar dat komt goed!
Misschien laat ik het zelfs inlijsten ditmaal. Daarvoor heb ik een offerte aangevraagd, hopelijk valt het binnen het budget.
Het zou de eerste keer zijn; inlijsten. Maar het maakt het werk wel af. Benieuwd of dit gaat lukken!

Hieronder het zo-goed-als-eindresultaat van de Moderne Mensch en de tussenstand van het zelfportret (waarvoor ik overigens geen van de studies voor heb uitgekozen maar weer opnieuw ben begonnen; en dat was geen verkeerde keus).

0 commentaren

Zelfportret: Onder de loep

Gek eigenlijk: nu pas kom ikzelf aan de beurt.
Hoog tijd dus.
Misschien ook niet zo gek dat ik het zo lang heb uitgesteld, want ieder foutje zal me ergeren!
Het moet wel lijken hé ;)
Daarom eerst maar eens oefenen op die tronie van mij.
Gaandeweg de schetsen heb ik deze week tot selfie-portret-schets-week gebombardeerd.
Oefenen, oefenen, oefenen.
En dan eentje uitkiezen. Als er tenminste één naar mijn zin is.
Zie hier de voortgang van de studies en het doek waarop mijn eerste zelfportret moet komen.
Spannund!

Het echte gezicht?

Eerste opzet van zelfportret.
Eerste opzet van zelfportret.

Welk gezicht laat jij het liefste zien; het masker dat past, of de waarheid van alle dag?
Heb je überhaupt een masker of zijn er vele kleurschakeringen in je leven die één gezicht opzetten  onmogelijk maken?
Ik ken dat.
Wie is alleen een vlak beeld, gemaakt met een kleur of drie? Een paar smeren die een ongecompliceerd geheel maken. Klaar is je werk.
Wat heerlijk, zo eenvoudig.
Het palet in mijn hand gaat van licht naar de donkerste kleuren. Hoe zal ik tevoorschijn komen?

De kleuren zullen mengen, en zich vermeerderen tot een oneindig palet schakeringen. Kies je kleuren maar uit, en gooi ze op je doek dat zelfportret heet.
Welke kleuren beken je, welke niet?  

Note-to-self

Haak in, ga mee.
Hervind opnieuw de ‘ik’ die dol is op de kwast, elke keer weer.
Vergeet de stem die zeurt vanbinnen: ‘Het wordt toch niets. Je zult het nooit echt in de vingers krijgen’.
Demonen, en ook zo hardnekkig!
Jaren vliegen ze met me mee, maar ik ken die tronies nu.
Toch trekken ze steeds aan mijn gemoed als eb en vloed.
Mijn radardetector gaat af: ik duik uit mijn hoofd terug naar het ‘nu’ en trek aan de hendel, waarna de malende stenen tot stilstand komen.

De hulplijn belt:
‘Wat maakt het eigenlijk uit, dat wat je maakt? ’
Ik: Ehh, mijn drang naar perfectie buiten beschouwing gelaten?
‘Ja, waarom schilder jij?’
Ik: Ik geniet er zo van. Het hoofd leeg, heerlijk. De kleuren die ontstaan, voelen als een warme kruik op een hernia > weldadig, voor degenen die niet over hernia’s mee kunnen praten J .
‘Waarom dan zoveel drukte om het eindresultaat?’
Ik: Omdat ik te snel werk. Mijn plan is te vaag en tekens weer dezelfde fouten; leer er eens van!
Maar het is ook een passie, ik mag me de passie niet laten ontnemen.
‘Je bent weer op het juiste spoor. Tot de volgende keer’
Ik: Latersss.

De moderne Mensch 

Het blauw trekt weer aan me. 

In de trant van de blauwe billen – een eerder werk -
ga ik me weer aan zo’n naakt wagen.
Het voorbeeld - waarnaar het idee ontstaan is- heeft de X-factor.
Ik zag het en voelde het.
En dan word ik enthousiast. 

‘Omschrijf eens hoe je tot dit werk bent gekomen’, zou men kunnen vragen.
En dan zal ik vast en zeker mijn nagels eens beter bekijken en bij mezelf denken; ‘Hoe toch uit te leggen?’.
Er zal wat gestotterd worden en diverse invalshoeken zullen aangebroken worden: het blauw dat eerder in mijn…eh…de figuur en zijn compositie…ehhh…het is het gevoel dat mij...en dat…ehhhh.
Ze zullen me vragend aankijken.

Nu de kans om het in een blog te proberen:
De mens is een mens, zijn DNA kan hij niet verhullen.
De mens kan nog zulke mooie kleuren aannemen, hij blijft een kopie van zijn voorganger en is een blauwdruk voor de komende generatie.
Hij mag zich misschien graag bij de tijd noemen, misschien zelfs trendy, maar een mens blijft een mens.
En dus zou een naakt, blauw figuur elke persoon kunnen zijn en elk naakt mens een mens van alle tijden.
Tja, beter zal ik het niet uit kunnen leggen, vrees ik, daarmee welzeker alle kans dodend op succes. Want zijn de ideeën van de kunstenaar niet vaak het kunststuk achter het kunstwerk?
Ik laat het los en doe wat ik het liefste doe: Nu maar weer hopen dat idee en compositie goed uitpakken!
Zie hierboven de voortgang van dit werk van 70x50 cm. tot nu toe. 

 

 

0 commentaren

Alexander Roslin, bedankt. 

Vandaag weer een kijkje genomen in het Rijksmuseum Twenthe.
De tijdelijke tentoonstelling is gewijd aan deze late 18e eeuwse Zweedse schilder; Roslin. 

Het werd een boeiend uitstapje naar de tijd voor de revolutie in decadent Frankrijk.
Roslin begreep heel goed hoe hij zijn onderwerp flatterend neer moest zetten, zonder de waarheid al teveel geweld aan te doen.
Dit opende voor hem deuren naar steeds hogere kringen, richting het Franse Hof.

De reis door de doeken heen geeft een prachtig beeld van zijn veelzijdigheid.
Ik durf te beweren dat Roslin tot de beste portretschilders van zijn tijd hoort. 
Tjonge, die composities, de achtergronden, het personage, de kleding tot in detail; het is áf.
In zijn hoogtijdagen deed hij dan ook een maand over het voltooien van een werk.
Wat een werk!

De moeite waard, deze tentoonstelling, voor elke kunstliefhebber.
Je wordt – voor een uurtje of wat – meegenomen naar het Frankrijk met bepoederde pruiken, waaiers, rijkversierde kledij, voorname heerschappen en elegante dames.
Heerlijk om even elders te vertoeven, even te snoeven aan decadentie.

Een goede les was toch zijn kleurgebruik. Dat een paar kleuren, in verschillende tinten, ook een verhaal kunnen vertellen.
Een goed verhaal.
Iets om mee te nemen de volgende keer dat ik weer op stap ga, achter mijn eigen ezel,  en ik van een kleurenchaos eigenwijs  één geheel probeer te maken...

Vaarwel 

Eindelijk is het voorbij. 

De voordeur is gesloten, een andere geopend.
Eindelijk verhuisd!
Geen ellenlange lijstjes meer met ‘things-to-do’.
Geen handenvol spijkers meer die wachten op de kop te worden getikt. Geen gordijnen meer die gewassen moeten worden.
Fijn, fijn, fijn.

Wat hebben we wél?
Meer ruimte, meer rust, en bijna alles dat ons hartje begeerd eigenlijk wel.
Het lijkt een andere wereld…toch zijn we slechts een 150 meter verwijderd van het huis waar we tien jaar woonden, één straat verderop!
Nu weer langzaam in de sleur raken. Sleur: voor mij een heel positief woord. Het is gelijk aan routine, opbouwen en vasthouden.
Misschien saai voor een ander, ik gedij er goed bij.
Ook het schilderen is weer wat puntjes gestegen op het laatste lijstje; het prioriteitenlijstje.
Omdat het jaar toch bijna voorbij is maak ik er maar een 2015-lijstje van.
De wensen voor het komende jaar:
- De muurschildering op mijn dochters kamertje afmaken
- Meer experimenteren met technieken
- Meer experimenteren sowieso
- Meer uren maken ook! Er is nu een atelier, dus aan de bak dame.
Klinkt een beetje als een moeten maar het is heus wel vooral leuk, en dat maakt het verschil.
Ik zal wat foto’s bijsluiten van de laatste oefeningetjes, en natuurlijk ‘de muur’.

2015, saaiheid, atelier: Here I come!
Happy New Year J

Wachten

Wachten

Het is wachten tot de stroom verhuisdozen richting het nieuwe huis op gang is gekomen.
Wachten tot het vizier weer op creativiteit in kunst gericht kan worden.
Ik kan niet wachten!

Onderwijl wordt de tijd gedood met styling en inrichting. Helemaal niet vervelend.
 Zo begin je met witte muren die schreeuwen om een stempel en zo eindig je met kleuren die je vooraf geen kans zou hebben gegeven.
Een zoektocht naar eenheid, intimiteit en rust is tot uiting gekomen in bruin, grijs, olijfgroen, leer, grove stoffen, koperen accenten en hout, veel hout.
Hopelijk zal het er net zo uitzien als ik denk; landelijk en gezellig.

 

En dan, als het atelier eindelijk is ingericht, mag ik weer. 
Eindelijk aan de slag met die spuitbussen! Die druip- en spattechnieken staan ook al langer op mijn lijstje.

Alleen werd de parketvloer in de woonkamer er zo verdrietig van.
Straks kan ik los, zo voelt het.
Nog even geduld, en bergen verzetten. Zucht.

Lotta's beeldige beelden 

Zij aan zij
Zij aan zij

Ik kwam voor de schilderijen, ik vond de beelden van Lotta Blokker.
De fundatie in Zwolle is een juwelenkist: Van Gogh tot Cremer en van Turner tot Karel Appel
én daar bovenop ook nog eens Paul Citroen, over wie ik al eens een blog schreef.

En toen was daar ook Lotta Blokker met haar beelden.
Ze heeft oog voor tragiek in het dagelijkse leven. Treffende momentopnames die vele voetstappen doen vertragen en bezoekers verleiden het werk nog eens vanaf een andere kant te bekijken. Maar van welke kant ook: het werk valt niet op zwakke punten te betrappen. Enkel zal men tot de conclusie kunnen komen dat het werk echt heel goed is.

Krachtige emotie en expressie zijn sterk vertegenwoordigd in haar werk. Soms gesluierd in melancholie, iets dat diep vanuit de kunstenares zelf lijkt te komen en in een sterk visueel is omgezet, naakt en rauw opgediend.

Laat ik daar nu dol op zijn.
Die beelden zijn goed, niet normaal. Dat zegt iemand die meent ‘niet zoveel met beelden te hebben…’
Het melancholische moet Lotta sterk interesseren en boeien om tot zulke hoogten te kunnen komen als dit werk gekomen is.
In de kleinere werken, de koppen, piept dan toch een klein stukje waardering voor pure schoonheid door. Een mooie ontdekking, daar bovenin de koepel.
Hoewel haar nog jonge leeftijd, denk ik dat de faam van Lotta’s werken zal groeien tot hoogten dat het verdient. 

Nieuwe dromen

Het atelier-to-be
Het atelier-to-be

En dan is het gebeurd. Na ruim drie-en-een-half jaar. 

Dan komt het toch onverwachts als je je huis verkoopt.

En dan…komt ineens als vanuit het niets een droomhuis om de hoek kijken. Letterlijk, want het staat één staat verder.
Het spel van het aftasten, bieden, financiële gesprekken, wikken en weken begint. En van slapeloze nachten, want jee, als zo’n droompje toch binnen handbereik raakt…
Als dan uiteindelijk het bericht komt dat je een huis hebt gekocht, dan ben je blij, zo niet euforisch. En dan? Dan heb je de sleutel in handen van een stulpje met atelier, met mogelijkheden je passie een boost te geven en de energie te gaan geven die het verdient. En dat zijn dromen verpakt in een mooie realiteit. 

Ik, depressionist

René Gude (Nederlands filosoof) kwam er laatst mee: Depressionisme.

De betekenis volgens Gude:
 ‘De depressionist laat zich diep in de depressie zakken en houdt er een goed humeur bij. De depressionist herken je aan het feit dat hij nooit klaagt, niet omdat er geen reden voor zou zijn, maar omdat hij er gewoon niet aan begint’ (Trouw, 16-8-2013)
Ook in de kunst schijnt deze term al eens voorbij te zijn gekomen…en dan wordt het interessant. Want ik proef het op mijn lippen, het klinkt als...mij.
De-pres-sio-nist. Ik zie het op een doek.
Het doet me denken aan mijn donkere bossen; welke uitbeeldingen zijn van mijn diepste emoties (Een mond die geluidloos kreten vormde groeide uit tot een visueel).
BAM!
Heel persoonlijk. Eng en eerlijk.
Naakt (maar ik realiseer me dat er nog wat lagen te pellen zijn).
Een tragiek, die - eerlijk in eenvoud - prachtig is.
Deze uitingen op doek bevrijden me.
Ik dompel me erin onder, kom naar adem happend boven, neem afstand en kan dan – verbazingwekkend – genietend toezien. 
En nu kan ik het ook vernoemen.
René, bedankt.

 

Nieuwe gronden

Het is weer een zoektocht naar nieuwe technieken. 

Welke techniek het werk upgraden naar een nieuw level?
Lastig.
Neem dit nieuwe werk: ik wil graag een simpele compositie met een helder (modern) kleurpalet maken, maar…
zonder een juiste techniek om het tot leven te brengen zal het niets anders worden dan een uitvergroot kleurplaatje.
Gruwel.
Ik denk dat meerdere lagen hierbij belangrijk zijn. Althans, dat hoop ik.
Nieuwe gronden; ze plagen me.

Goed, de eerste verflaag heb ik inmiddels liggen, zoals je ziet. Daarvóór heb ik eerst een laag met heavy gel aangebracht en hierin een structuur gemaakt.
De eerste opzet stemt positief.
Ik moet erbij vermelden dat het lucht-deel geen heavy gel/reliëf heeft gekregen. Ik wil een tegenstelling van druk/rust creëren, kijken of dat werkt. Reliëf kan ik altijd nog aanbrengen als het nodig blijkt.


0 commentaren

De verdwaalde 

Vet in het haar, strakke scheiding, natuurlijk een bril en een tweed jasje. 
Tweed! 
Hoe oud is hij nou. 20 misschien? 
Er komt – als om te bewijzen dat hij toch in de 21e eeuw leeft – een digitaal tekentablet uit zijn leren tas, modelletje antiek. 
Het zijn de maniertjes die deze nerd pur-sang verraden. 
Bij het voorstellen bereikt zijn gefluister mijn oor niet. Leon, Levi? 
Allemaal nieuwe gezichten maar er wordt algauw eensgezind gegniffeld. Ik krijg een beetje medelijden met hem als hij onhandig wat soort-van-grappen lanceert. Het blijft stil in het schilderzaaltje. 
Bij mijn voorzichtige vraag wat hij hoopt te vinden bij deze cursus - hij is toch de enige jongeman met digitaal geschut tussen de wat rijpere dames met een kwast in de aanslag - meldt hij wat bijschaving te zoeken aan het fysiek van zijn digitale creaties. 
Vingervlug tovert hij wat voorbeelden tevoorschijn op het glanzende oppervlak van het ding waarvan ik de naam niet weet. 
En toegegeven, zijn digitale werken zijn om aan te zien. Als ik zeg dat het me doet denken aan Fantasy blijkt dat ik niets dommers had kunnen zeggen. Hij is door Japanse Manga geïnspireerd, natuurlijk. 
Domme ik.
Goed vriend, denk ik dan, en wie heeft deze cursus ook alweer uitgezocht? 
Het tekengerei behorende bij de tablet is een technisch stukje wonder waarvan door zijn gestuntel met woorden absoluut niet duidelijk wordt wat het kan.
Het lijkt in de verte op een pen. 
Als hij het door wil geven aan een cursist valt het ding pardoes tussen hen in, alwaar het blijft liggen zonder dat duidelijk is waarom het daar ligt. Hij staat op, reikt ernaar en duwt het de kant op van zijn overbuurvrouw, die volgens mij volstrekt niet op dat ding zit te wachten. Sprakeloos staart ze naar het ding dat hij in haar hand heeft geduwd en voordat de woorden terugkomen, reikt hij weer over de tafel om het af te nemen. 
Elke seconde gaat hij meer lijken op de figuren op zijn tekenbord. Karikatuuresk. Ik voel om me heen dat deze gedachten niet alleen van mij zijn. 
Als de lerares met de eerste opdracht van dit seizoen komt kan hij alleen maar toekijken hoe wij met een takje dunne waterverf op een wit blad spatten. Ha, daar schiet zijn digitale meesterwerk toch tekort. 
Hij kromt zijn rug over de tablet en verdwijnt in zijn fantasiewereld met Manga-creaturen. 
We zien en horen hem een tijdje niet meer, totdat zijn grootste beproeving is aangebroken; de pauze. 
Zenuwachtig zit hij aan de grote tafel tussen de dames. Hij schuifelt wat heen en weer, gooit op een ongelukkig moment wat onbegrijpelijke frases over tafel. Ze rollen langs ons heen en blijven op de grond liggen. Gegeneerd kijkt hij een andere kant op, krabt aan zijn nek om vervolgens – hoe kan het ook anders – in zijn vernuftige telefoon te duiken. 
De verdere les mijden de groep en hij elkaar. Niet omdat hij genegeerd moet worden maar omdat niemand weet welke gebruiksaanwijzing erbij zit – en verkeerde knoppen indrukken voor precaire situaties kan zorgen. 
Als eerste verlaat hij de les. 
Ik weet het wel zeker: daar hebben we het eerste en het laatste van gezien. Arme jongen.

0 commentaren

Mijn kleine Muze

De familie blijft boeien.

Nu is mijn dochter weer aan de beurt.

Het is fijn om te merken dat ik haar gezichtje leer kennen.
Op het laatste schilderij was ze nog een dreumes, maar ik teken haar wel regelmatig. Dit werpt zijn vruchten af.


Trucjes hebben me ook geholpen met dit werk. Ik heb de voorbeeldfoto eerst bewerkt op de computer om de kleuren

wat levendiger te krijgen. Je zou denken dat je dat zelf wel kunt bedenken maar het werkt best lekker zo!
De foto is eigenlijk heel vaag en bewogen maar ze had zo’n lieve houding dat ik deze toch wilde gebruiken.


Heb er tot nu toe 3,5 uur in zitten, en het zal nog wat langer duren voor het af is.

Nu verder het gezicht fine-tunen, lichaampje en kleertjes wat uitdiepen, en bedenken hoe

de achtergrond moet worden (altijd een crime).


Ik heb er over-all een goed gevoel over, ook wel eens fijn
J.
Hieronder vind je de voortgang tot nu toe. 

0 commentaren

Focus

Lastig is het altijd al geweest: Focussen.
Afleiding: waarom ben ik er zo gevoelig voor?

Hoe graag  ik mezelf ook op het uitgestippelde pad wil dwingen, er zijn er blinkende appelen die net naast het asfalt vallen en naar beneden rollen.
Kind, dwaas, blijf bij de les. 

Ik zit in het kringetje van beeldschone dromen en te weinig uitkomst, vele plannen en net zoveel stagneringen. Dan komt een prachtig nieuw project tevoorschijn, ‘Poef’ als met een toverstok.
Maar de hindernissen er naartoe kan ik niet overzien, ‘Poef’ is het idee weer gedaan.
Na enig getalm heb ik gekozen voor iets nieuws, een nieuw soort project.
De weg naar de uitkomst is niet te overzien maar een mens moet ergens beginnen, anders blijft men maar lummelen. Zucht, steun.
Ik heb gekozen voor een mooi Twents landschap waarin spontaniteit in de penseelstreek, kleur in alle pracht, en diepte de hoofdrol moeten gaan krijgen. Kijken of ik foutloos over de hekken raak.

 

Zie hieronder de eerste stappen: 

0 commentaren

Zwart in de bijrol

Vaker ben ik begonnen met een doek/canvasboard dat is behandeld met zwarte gesso. Het begint met zwart en zo werk ik steeds verder naar de structuurverf op de voorgrond en naar het licht toe.

Het nieuwe werk is een canvasboard van ca. 30x45 cm. En gut, het onderwerp bevat bomen J.

Het zwart raakt langzaam op de achtergrond nu er bomen bij zijn gekomen, en een water op de voorgrond. Zoals de kleuren op dit moment zijn uitgewerkt bevalt me nog niet echt.
Maar dan weet ik ook: heel strak geschilderd hoeft het van mij ook niet te worden.
Dus wat zoek ik eigenlijk? Sh*t, heb je zie zoektocht naar het onbekende weer.
Dus maar even het volgende neerpennen:

Goede punten:                                                                           Needs work:
1. Mooie compositie                                                                    De achtergrond is nog een zooitje
2. Kleur water op zich leuk                                                         Water kan meer diepte gebruiken
3. Het zwart steekt zo mooi af tegen de kleuren.                    Kleuren zijn te eenzijdig
4. De structuurverf doet zijn werk weer fantastisch!               Grond moet meer vorm krijgen
5. Diepte is aan het ontstaan                                                     Weerspiegeling stenen moet preciezer
6.                                                                                                   Bomen hebben niet voldoende vorm/licht

 

 

En zo zie ik hier keurig terug wat er scheelt maar of ik daarmee de oplossing in handen heb…
Sommige ‘needs work’ punten weet ik niet hoe aan te pakken, maar voorlopig genoeg andere om wel mee aan de slag te gaan.

(Ietwat-late-maar-niet-onbelangrijke-note-to-self: schilder het zwart niet uit het zicht! Begon het daar niet mee..)
 En wat vinden jullie?

0 commentaren

Jeugdliefdes

De paarden stonden al vroeg op één bij mij.
Jarenlang sprongen deze schoonheden door de flarden van mijn dagdromen.
Tekenen…úren kon ik ze natekenen. Op allerlei manieren, tot mijn moeder verzuchtte: ja, die knollen kennen we nu wel (Wat een heerlijk gevoelig mens toch J).
Een diepe liefde die langzaam, heel langzaam uit mijn handen gleed.
Toch blijf ik ze prachtig vinden en soms zou ik willen dat ze nog om me heen draafden, maar het loopt zoals het loopt. Wat passie aangaat kun je er maar één hebben, vind ik, en die heb ik nu.
Maar is het niet fijn om liefdes soms samen te smeden?
Het droombeeld heeft een platform gevonden en ik heb volgens mij een tijdje geleden beloofd de paarden meer in de spotlight te zetten.
Eindelijk is het begin daar!
Hoewel deze werkjes niet zo romantisch zijn, een emotie die voor mij zeker bij die prachtige, onbereikbare dieren uit mijn jeugd horen, beleef ik er veel plezier aan en wie weet waarnaar deze experimentjes leiden.
Ik presenteer u de liefdes uit mijn jonge jaren: 

0 commentaren

Een gelukkige opwelling

Zó zet je argeloos ’s ochtends de computer aan en zó heb je ’s middags je eerste schilderij gekocht.
Wat gebeurde er?
Je zult misschien wel als mede (amateur)kunstenaar herkennen dat het werk van anderen je erg kan bekoren. Niet zo te zeggen dat het je misschien lichtelijk groen om de neus kan maken. Ja, soms van afschuw, maar ook wel eens een heel klein beetje uit bewondering. Kom, geef het maar toe.

 

Ik beken hierbij dat het werk van Brigitte Dehue me mateloos boeit en blijft boeien. Vaker heb ik haar site aangeklikt en telkens zijn weer daar die mooie droomlandschappen waarvan ik geniet.
Dus…op die argeloze ochtend zo rond negenen tikte ik haar naam in op Marktplaats
en zie daar: haar doeken kwamen tevoorschijn
en zie daar: er zat precies een werk bij waarvoor ik door de knieën ging
en zie daar: de prijs was ernaar
én zie daar: ze woonde ook nog eens in de buurt
én – jeetje moet ik nog iets zeggen over gelukkige omstandigheden – zie daar: ze was ook nog eens thuis en beschikbaar om haar werk te tonen
én zie daar: het vakantiegeld was ook nog eens binnen. Puf, steun.
Alles opgeteld kom je uit op een prachtig schilderij dat een paar uur later in mijn woonkamer hing.
En blij dat ik er mee ben! Hieronder een sneakpeak van dit prachtstuk dat ik vanaf nu het mijne mag noemen.
Over een verliefdheid gesproken…

'Lumiére d'or' by Brigitte Dehue
'Lumiére d'or' by Brigitte Dehue
0 commentaren

Een Muze

(Bron wikipedia:)
“De negen muzen waren in de Griekse mythologie de godinnen van kunst en wetenschap en stelden de inspiratie voor. Het begrip muze, dat tegenwoordig voornamelijk wordt gebruikt in de betekenis van inspiratiebron, is hiervan afgeleid.”

 

Wie weet wie zijn muze wordt?
Groeit dit, of denkt men bij de eerste aanblik: daar is mijn Muze!
Geen idee.
Maar het klinkt wel leuk, vind ik; Muze. Iemand die telkens weer wordt afgebeeld. Die elke keer het beste in de artiest naar boven weet te brengen. Die de artiest blijft boeien ook.


Iemand als de dochter van Ans Markus bijvoorbeeld.
Zij was aanwezig in het atelier, daarmee voorhanden en ‘kind van’ (en zijn ouders niet per definitie lyrisch over de al dan niet uiterlijke kwaliteiten van hun kinderen?).
Irene van de Laar (kledingmodel) werd de muze van Frans Molenaar (kledingontwerper). Was het haar überschicke voorkomen dat in de ogen van Frans onovertroffen was?

Ik heb ook een dochter. En een man. 

Worden ze mijn muzen?
Wie weet, maar dan mag ik wel aan de bak, want ik heb voor het eerst mijn man vastgelegd en dat was een hele klus
J.
Hieronder het eindresultaat.

Martijn
Martijn
0 commentaren

Andrea's lelie / Andrea's lily

Andrea’s lelie

Dat Facebook ook. Invloedrijker dan we soms denken.
Met al die prachtige plaatjes die er gedeeld worden. Afbeeldingen die mijn artistieke oog soms wakker doen schrikken.
En bam, daar waren de lely’s van Andrea, mijn nicht uit Oost-Duitsland (Andrea is fervent fotografe van alle natuurpacht in haar woonomgeving).
Toen ik de foto zag, wist ik meteen hoe ik het op het doek zou willen.
En zo aan de slag gegaan. Eerst een vlotte studie en vanochtend – ik was vrij - een flinke opzet neergezet van een groter werkje.

Dus met dank aan die ‘Liebe Andrea’ drijf ik nu midden in een meer, omsloten door lelies die nog wat bijschaving behoeven en koppige kleuren die niet naar me luisteren.
Helaas is de cursus voorbij, want de problemen stapelen zich een beetje op.
Grrrr, voel me een beetje een hulpeloos kind!
Maar ik geniet er wel van en oefening baart kunst.
Toch?
Hieronder voortgang van de lely.

Andrea's lily 
That Facebook. I’m sure it’s more influence than we sometimes think. 

With all this beautiful images being shared my artistic eye sometimes wakes up.
Well, there was the lily of Andrea, my cousin from East Germany (Andrea likes photographing all nature around her).
Whan I saw it I immediately knew how to translate it on canvas.
So I went to work. First, a quick study, and this morning - I was off duty - put down a set-up for the larger work.

With special thanks to "Liebe Andrea" I'm floating now in the middle of a lake, surrounded by lilies that still need work and some stubborn colors that won’t listen to me.
It is unfortunate that the course is over, because the problems are increasing.
Grrrr, feel a bit of a helpless child.
But despite that I like this process, and practice is the best teacher, isn’t it?
Below I share the progress of the lily.
 

0 commentaren

Dierbaar ezeltje/a dear donkey

Dierbaar ezeltje

De Man. Zo heet het werk waarmee ik nu bezig ben. Voor de onbekende is het dat namelijk, een portret van een willekeurige man. Willekeurig kan ik hem niet noemen, deze heer, het is namelijk mijn man. Geen beter model te vinden, zou ik zeggen, om een echte vent neer te zetten.
Niet dat hij zo graag tegen zijn eigen tronie aankijkt: ‘Ben ik dat? Zie ik er zo uit?’ in dit selfie-tijdperk zou je zeggen dat er geen spiegelbeeldvreemeldingen meer zijn maar het schilderij roept toch wel opvallende gevoelens op bij mijn man. Een beetje gegeneerd bekijkt hij het regelmatig.
Hij vindt zichtzelf – en dus niet per se het schilderij J - afzichtelijk. Hier moet ik het geheel oneens met hem zijn natuurlijk. Misschien zal het doek nog ‘op hem groeien’ en raakt hij eraan gewend. Ik ben in elk geval best tevreden over de voortgang ervan, ik herken mijn man er zeker in en dat motiveert.

Kindlief van bijna drie is een ander verhaal:
‘Wie is dat?’ vraagt het.
‘Wie denk je dat het is?’ Ik ben nog hoopvol maar het wordt niet geraden.
Damn.
Ach ja, moet ik erbij vermelden dat mijn man meedoet aan de baardentrend die momenteel heerst en die op de foto die ik heb gebruikt ontbreekt.

Voor mij is het mijn eerste echte mannenportret na het Jongen-met-baard-in-de-keel portret. Het is en blijft zoeken naar kleur- techniek- vorm, zucht. Voor een klein doek (ca. 30x25 cm.) zitten er al veel uren in (ca. 7,5 uur) en nog ben ik niet klaar.

Fijn is dat ik nu aan tafel kan schilderen!
Ik had al een schilderkist met een ezel daaraan vast waarmee dit kon maar dit was, te zeggen, nogal onhandig. Gelukkig heb ik die mams, die alles vinden kan, voor een zacht prijsje – voor mij kosteloos ook nog eens - en ja hoor, gevonden heeft zij een beeldig tafelmodel. Een beauty.
Moeder, bedankt!

 

A dear donkey

The Man. That’s the name of the work I painting right now. For the unknown the model is an arbitrary man. Random I can’t call him, this gentleman. Because it’s my husband. No better model to find, I’d say, he’s gorgeous.

Not that he likes his own looks: "Is this me?” he asked in shock. In this time of selfies you’d expect everyone to be familiar with their own reflections. So not my husband. A little embarrassed he looks at the painting every time he passes.

He finds himself - and not necessarily the painting J - hideous. Here I have to completely disagree with him, of course. Perhaps the painting will "grow on him” and will he get used to it. I am in any case quite satisfied with the progress of it. I recognize my husband in it, and that’s motivating

For me it's my first real men portrait after the Boy-with-beard-in-the-throat portrait. Still on the look for color – form and technique. For a small canvas (30x25 cm approx.) I already spent a lot of hours (7.5 hours) and not ready yet.

 

 

Nice that I now can paint sitting by the table! I had a painting box with an easel attached to it but it was quite handy. Luckily I have mom who can find everything for a bargain price - for me free of charge - and she found a delightful one. A beauty.
Mother, thank you!

0 commentaren

En zo was het seizoen / Season is over

En zo was het seizoen
Seizoen twee van de schildercursus is geweest. Nu alweer!
En wat is de oogst?
Drie geheimzinnige bossen, waarvan één nog in de afronding, twee portretten, twee landschappen, het schuurproject en het blauwe naakt.
Er is een mooie doorontwikkeling in de serie te zien waarmee ik tevreden mag zijn.
En wat nu?
Misschien nog een leuke korte zomercursus.
En dan volgend seizoen weer aanhaken bij de groep, want leuk en fijn was het er wel.

Ik zal kijken of er nog een mooie seriefoto te maken valt.
Voor nu een laatste update van het blauwe bos waarvan ik te horen heb gekregen dat het
 ‘Two lovers’ moet gaan heten. Hiervoor bedankt, Persheng… J.
Helaas heb ik het tijdens de laatste les niet afgekregen, en dat terwijl het moeilijkste nog komen moet. Het eindresultaat krijgen jullie dus een andere keer te zien.
Groetjessss

 

Season is over

Season two of the painting course is over. Already!

And what is the harvest?

Three mysterious forests (one still isn’t finished), two portraits, two landscapes, the sanding project and the blue nude.

There is a nice decomposition in the series to see, I should be satisfied.

And now what?

Maybe a nice short summer painting course.

And then hook up next season with the group because it was fun and fine there.

 

I'll show later a nice photo of this seison’s series.

For now the latest update of the blue forest which I have been told that it should be called

 "Two lovers". For this I thank Persheng ... J.

Unfortunately I could’n finish it  the last lesson, and that while the hardest is yet to come!
So the final result, you’ll see another time.

 

Greetings

0 commentaren

In het spoor van Paul Citroen/In the wake of Paul Citroen

In het spoor van Paul Citroen

“Kunstenaars belichamen bij uitstek de menselijke neiging om tot de essentie van de dingen door te dringen. Meestal Lukt dat niet, en dat noem men dan tragisch” ; een uitspraak van Paul Citroen.

Een kunstenaar die vooral door zijn unieke portretten bekend werd.
Zocht hij naar de essentie in zijn modellen? Slaagde hij daar volgens zichzelf in?
Ik weet het niet.
Wel weet ik dat ik onder de indruk ben geraakt van een aantal van zijn doeken die ik heb ontdekt in Kasteel Nijenhuis te Heino.
We gingen eigenlijk voor de doeken van Jan Voerman (ook zeer de moeite waard), we vonden Paul Citroen.
(Note-to-self: De Citroen-collectie bij de Fundatie te Zwolle bezoeken.)

Zijn doeken hebben me bewogen tot het schilderen van mijn eerste mannenportret!
Moest er ook wel eens van komen.
Nu is het gelukt, vanavond, in één keer. Eigenlijk was het wel leuk. Ik kon ruwer werken dan bij de dames. Dat kan best bij zo’n vent.
De afspraak met mezelf was om niet te lang te prutsen aan dit werkje, want dat heb je gauw.
Ik presenteer hieronder mijn eerste echte vent (Hoewel, het is meer een flinke tiener die net de baard in de keel heeft maar een mens moet ergens beginnen toch?)
Paultje, bedankt.

My first translation to English, sorry for the mistakes:

In the wake of Paul Citroen

 

"Artists ideally embody the human tendency to the essence of things to penetrate . Usually they don’t succeed, and that’s called tragic" ; a statement by Paul Citroen, an artist who was best known for his unique portraits .
Did he search for the essence of his models? Did he succeed there as himself ?
I do not know.
What Ido know: I 'm hit by a number of his paintings I've discovered in Nijenhuis Castle to Heino.
We actually went for the paintings of Jan Voerman ( very worthwhile ), we found Paul Citroen .
( Note-to - self : visit the Citroen-collection at the the Foundation at Zwolle. )
His paintings have moved me to paint my first men portrait!
It was time J.
Now I completed it successful, tonight. Actually, it was fun .
I could work rougher than normally at the female portraits, at least; that was how it felt to me.
The agreement was not mess around with this painting too long.
I present below my first real guy (although , it 's more like a big teenager who just became the beard in the throat , but I have to start somewhere, not?)
Thank you, Pauly.

1 commentaren

Millennium

 Leuk is dat, zo’n hobby als schilderen. Ook fijn voor de omgeving, want voor de verjaardag weet men altijd wel iets.

Een doek of wat verf komen goed van pas, tenminste, als  je weet dat ik met Acryl schilder.

Met een moeder die dol is op rommelmarkten komen zo de meest interessante zaken bij mij terecht.

Zo kreeg ik voor mijn verjaardag een prachtige serie van het blad ‘Palet’…van 2000/2001.
Best wel grappig aangezien ik het huidige blad ‘Palet’ ook lees en deze tegenwoordig nogal anders vormgegeven is dan toen…
Maar ik moet mijn moeder bedanken, goedkoop zijn ze niet. En ondanks ze op leeftijd zijn staan er nuttige technieken in. Technieken blijven tijdloos. Ik heb ze dan ook al met interesse doorgebladerd. De schilderwerken die toen zeer actueel waren doen vandaag toch al wat gedateerd aan.
Vreemd, iets van ná het millennium dat gedateerd aandoet.
Ik word oud J.

0 commentaren

Tweesprongen

Met een studie op zak is het makkelijk werken. Toch?
Not!
Het studiewerk is een stuk kleiner en leent zich vooral om de eerste opzet te bekijken en wat materialen uit te proberen.
Het werkt prima, heus, maar het is geen voltooide handleiding. Achter elke boom bevindt zich een tweesprong. Steeds weer moeten er keuzes gemaakt worden.
Nu al ziet het grote werk er anders uit dan de studie. Laten we zeggen dat mijn pols wat losser aan mijn arm zit dan eerder. De bomen hoeven niet precies op dezelfde plek, maar op die plek waar ze nodig zijn. De kleuren gebruik ik met minder schroom. Er is toch niet meteen een doek verloren gegaan?
Werkt wel lekker zo, maar daar waar het ene obstakel wordt opgelost ontstaan weer andere valkuilen…dan zit ik weer te dicht en te lang met mijn snufferd bovenop een klein deel van dat doek van 120x70 cm. om erachter te komen dat het totaalplaatje stiekem een andere richting op is geschuifeld.
Stop!
De herstelwerkzaamheden kunnen dan weer beginnen J.
Nee, zo’n studie; ik hou ervan, maar leidend is het niet langer.

 

Hoe werkt het voor jou? Met of zonder vooropzet, of heb jij een heel andere werktechniek?

Deel het met ons alsjeblieft, ik ben heel benieuwd! 

Update van het grote doek
Update van het grote doek
0 commentaren

Een vraagteken

De studie van het blauwe bos is voltooid.
Of, beter: ik heb genoeg geëxperimenteerd om een idee te hebben van de uitkomst.
Eigenlijk is het me op dit punt nog een tikkeltje te vaag (zou liever één op één het grote doek op gaan) maar deze sneak-peak heeft bepaalde punten naar voren gebracht die veelbelovend zijn. En dan slaat weerzin om in trappelende hoefjes.
Onvoorstelbaar blijft de tegenzin die ik tot dit punt heb gevoeld! Sta er van te kijken hoe negatief ik er in stond: ‘ik kan het niet ‘meer’’, ‘dit wordt nooooit iets’, ‘de ideeën gaan ditmaal niet werken’…
Note-to-self: knevel dit duiveltje nu eens! Pfff, jeetje, hoezo een dooddoener. Mag wel oppassen dat het plezier me niet vergald wordt. En dat terwijl ik aan het grootste deel van het schilderproces toch best wat plezier beleef. Maar goed, het doorzetten is ook deze keer beloond en mijn motortje is weer ‘aan’.

Persheng heeft me gisteren tijdens de les wat bijsturing gegeven aangaande het zwart. Ik vond het te donker en dacht dat blauw een oplossing kon zijn. Het blauw dat zij toen nam leek mij te fel maar toch werd het best een goed geheel. Het grote werk zal dus wat minder donker worden. En wordt dat niets, ach, dan pleur ik er gewoon alsnog een zwarte laag overheen :)
Heb nog even een plaatje bijgedaan van het eindresultaat van de studie en het doek van 120x70 alweer op de bok gezet. It’s on! 

0 commentaren

Mooie ding'n maak'n

Van lieve mensen
Van lieve mensen

De afgelopen periode is een zware geweest (en nog steeds) maar nu is er weer de energie om door te gaan met wat ik het liefste doe: mooie ding’n maak’n J.
Heb besloten tot het blauwe bos. Waarom met een ingewikkeld project beginnen als dit bos me al maanden in mijn achterhoofd plaagt? Laat ik dicht bij mezelf blijven in deze periode van verlies.
Ik volg gewoon het gevoel, wetende dat de uitkomst dan vaak een goede is.

Nu is het zaak eerst een studie op te zetten om zo te kijken wat ik wel/niet wil met dit bos. Enkel en alleen het gebaande pad betreden is toch niet het plan. Ik wil zien wat dit specifieke project nodig heeft om maximaal tot zijn recht te komen.
Dat is dus waarmee ik woensdag tijdens de les ga beginnen. Ik wil nu genieten van de goede dingen in het leven, want die zijn er echt in overvloed. En verdienen de aandacht.

 

 

Het Blauwe Bos
Het Blauwe Bos
0 commentaren

Het realisme

Nu is het dan voltooid, mijn eerste realistische werkje.
Niet helemaal geworden wat ik er van verwacht had. Ach, ik weet het ook niet, misschien had ik te hoge verwachtingen,

heb ik anders nooit J.  
Denk dat ik het eerst een tijdje laat liggen en er dan nog eens naar kijk, misschien dat het dan wat meer…eh…boeit.

Dat is meteen het probleem. Het voorbeeld was echt heel mooi, het plan ook, maar het is toch best wel een saai werkje gebleven.
Natuurlijk hoeft een realistisch werk niet saai te zijn, verre van dat.
Wel is het leuk nieuwe techniek opgedaan te hebben, altijd fijn.
Denk dat mijn volgende project weer iets wordt waar mijn hart ligt, misschien iets met bomen én structuurverf? 

0 commentaren

M’n Marktplaatsliefje, m’n druifje

Best handig dat ik met een timmerman ben getrouwd.
Eentje met een eigen werkplaatsje met handgereedschappen, hout en andere handigheidjes die best eens van pas komen bij die hobby van mij.
Zo kan het zijn dat het multiplexpaneel al op maat is gezaagd.
En straks zal het schuurmachientje weer goed van pas komen.
Het voorwerk voor dit werk-op-paneel is in volle gang en het project begin vorm te krijgen.
Ook de harde modelleerpasta is alweer ingeslagen.
 
Helaas heb ik niet alle factoren in de hand. 
Want toen moesten er ook nog nieuwe sjablonen aangeschaft worden. En dan kan Marktplaats uitkomst bieden (want ze zijn dúúr!)
Na heel wat internetgeploeter en heen en weer ge-mail heb ik een paar aardige sjablonen gescoord.
Maar bij lange na niet genoeg helaas.
Een andere verkoper was veelbelovender. Veel soorten waar ik uit kon kiezen – lekker – en ook een redelijk prijsje.
Zorgvuldig gaf ik mijn keuzelijstje door en ook de betaling maakte ik in orde (€17,50 mocht je je dat afvragen) en toen begon het gedonder.  
Het duurde lang voordat er – nadat de bus dagenlang leeg bleef – een mailtje kwam met daarin de boodschap dat sommige van de sjablonen ‘zoek’ waren.
Hoe lelijk is dat?
Iets verkopen en dan heb je het ineens niet meer!

Of ik andere sjablonen in de plaats wilde.
Serieus? Nadat ik zo’n mooi samengestelde lijst met uitleg door heb gestuurd?
Toch maar geprobeerd uit te leggen dat ik geen zoetje aardbeiensjabloontjes hoef.
Maar ik bleek tegen een digitale muur te praten.
Want na heel wat gedoe/ge-mail en meer gezeur kreeg ik vandaag een pakketje met daarin een paar goede sjablonen, maar ook die met maiskolfjes, en druifjes en tomaatjes….grrr.
Denk dat ik er morgen maar weer een mailtje aan waag.

Schuurproject 2.0 staat hiermee nog steeds in de koelkast, in het groentenvak.
To-be-continued.

0 commentaren

Daantie en het kunstige raadsel…

“Nee, niet zoveel geel!” klinkt het verschrikt vanaf de andere kant van het cursuslokaal.
Niemand ontkomt aan het arendsoog van onze lerares.
Gelukkig maar.
Natuurlijk heeft ze gelijk. Waarom ben ik met geel aan het worstelen terwijl we net zeiden dat achterop de velden beige de boventoon moet voeren?
Kluns.
Tja, als het realistisch moet worden is er geen andere oplossing dan de regels volgen.
Mag ik zeggen dat ik dit lastig vind?!
Toen ik een jaar of anderhalf geleden begon met de cursus was het al top als de zonnebloem ook echt een zonnebloem leek.
Maar gaandeweg slopen er steeds meer regeltjes bij. Die sneaky basterds maken het knap ingewikkeld allemaal.
Nu ik op de realistische toer ben gegaan moet ik met de billen bloot.
Zoveel keuzes; zoveel mogelijke misstappen.

Een leuke ontdekking is het leggen van de ondergrond met een paletmes. Ik vroeg me af of dat wel een goed resultaat zou hebben op dit kleine ca. 30x40 werkje. Persheng zegt van wel.
Ook de volgende lagen lijken mij lastig te realiseren (met een droge kwast met de punt van  diezelfde weerbarstige kwast diepte maken op de achterste velden) maar ik spreek niet tegen, nee, tegenwoordig begin ik er gewoon aan.
En warempel, de glooiende achtergrond begint zicht te tonen.
Halleluja! Als ik in god zou geloven dan was dit het moment voor een kniebuiging omhoog.
Dank U.
Wat een verrassing, komt dat uit mijn kwast? Persheng staat twee cursisten verderop en verder is er niemand in de buurt, het zal dus wel.
Leuk om te zien dat al die techniekjes samenwerken.
En zo kom ik weer een klein stapje vooruit.

0 commentaren

Naïeve Hundertwasser

‘Je bent naïef’, zei mijn schilderlerares zuchtend.
Of nee, dat zei ze niet maar ze dacht dat ik het zo begreep.
Mijn lerares komt uit het buitenland.
Waar ze het eigenlijk over had was de stijl van mijn laatste prutsel dat ik thuis had gemaakt.
In de les ben ik met het broertje van dit werk bezig.
Het grote verschil is dat ik thuis in de naïeve stijl bezig schijn te zijn geweest, terwijl ik op de les poging doe het realistische pad te volgen.
Ze vond het erg vervelend verkeerd begrepen te zijn (“Nee, ik bedoel niet JIJ naïef, ik bedoel…) zelfs nadat ik had uitgelegd het te begrijpen.
Ze verduidelijkte; ‘de stijl die jij hier gebruikt hebt noemen wij de naïeve stijl, de stijl van Hundertwasser’.
Nu had ik wel eens gehoord van deze Hundertwasser, maar specifiek beeld bij de stijl had ik niet echt.
Dus thuis even Wiki opgegaan.
De uitleg van de naïeve stijl vond ik niet meteen aantrekkelijk: het blijkt dat de stijl gekarakteriseerd wordt door een naïeve en soms kinderlijk aandoende manier waarop het onderwerp wordt uitgebeeld.
Eh…was dat nou mijn bedoeling, vroeg ik me af?
Hier moest ik mezelf terugfluiten > want wat maakt de naam van het beestje uit? Stel je niet aan!
En bovendien: mijn brouwsel behoort bij een bepaalde stijl, een leuke ontdekking voor deze leek.
De afbeeldingen die ik vond op internet zijn best leuk ook…de meeste dan.

Het verhaal van Hundertwasser sprak me meer aan: voorvechter van mens- en milieuvriendelijk bouwen.
Zijn schilderijen kenmerken zich door uitbundige kleurgebruik en het ontbreken van rechte lijnen;
'de rechte lijn is immoreel en niet creatief' was een uitspraak van hem. Heerlijk toch?! Een van de namen van zijn werken: 
"Het recht om te kunnen dromen" spreekt me aan. Dus toch een hang naar naïviteit? Wie weet.

Persheng heeft me die les nog de beginselen van de realistische stijl voorgedaan. De stijl die ik eigenlijk zou willen beheersen...
Haar aan het werk zien brengt vaak een gevoel van ontzag bij me teweeg en niet alleen bij mij.
Als we daar eens iets over zeggen dan wordt dit weggewuifd met: ‘ik schilder al 25 jaar’.
Ja, ja, prima, maar ik zeg je:  het is geweldig om haar aan het werk te zien!
Het maakt dat woorden niet meer leidend hoeven zijn. Ze laat haar handen – kinderlijk eenvoudig -  spreken en wat die vertellen is niet mis te verstaan.
Met deze instructies ga ik zuchtend aan de slag..

Een aanzet naar Realisme
Een aanzet naar Realisme
Zo ziet naïviteit er dus uit...
Zo ziet naïviteit er dus uit...
0 commentaren

Een expositie en een sneak peak.

Schuurwerkje
Schuurwerkje

Deze week voor het eerst een opening van een kunstexpositie meegemaakt, ja, ja. En niet van de minsten! Het was de opening van de sieradenexpositie van mijn lerares Persheng. Het vond plaats in Enschede bij Galerie BeeldenAambeeld.

De expositie is een combinatie van de sieraden met abstracte schilderwerken van een andere kunstenaar. Een goede combi!
Erg genoten van al het werk.
Het doet de zin opborrelen om zelf weer aan de slag te gaan. En er ligt genoeg op stapel...
Allereerst is daar het langdurende project ‘schuren-tot-je-een-ons-weegt’ waarbij ik diverse lagen acryl over elkaar heb aangebracht (gemengd met harde modelleerpasta). Vervolgens begonnen met schuren om de lagen her en der weer op te graven. Het geeft een mooi effect waarvan je hier de tussenstand kunt zien.
Dan heb ik me weer laten verleiden tot de aankoop van een te groot schilderij (120x70) voor wéér een bos. Maar hier plaats ik de kanttekening dat het ditmaal een BLAUW bos wordt. Ha, ha, heb ik je toch verrast? Nou, zelf laat ik me ook graag verrassen hoe het wordt. Om het ‘Toscaanse probleem’ ditmaal te omzeilen wordt er eerst een studie gemaakt.  Jammer om zo’n groot doek te verprutsen, niet?
En wat neem ik momenteel mee naar de les? Een klein canvasboard van ca 25x35. Ha, ha, geen gesleep! Alhoewel…dit werkje begint in feite als een molensteen om mijn nek te hangen. Het wil niet vlotten met de achtergrond en daar ben ik de laatste twee weken al mee aan het stoeien. Het ziet er gewoon nog niet uit!
Geheel op mijn conto natuurlijk. Helaas kan ik daar erg slecht tegen, grrr! Om mijn veels te tere zieltje te ontzien ditmaal geen voortgangsfoto maar een foto van hoe ik zou willen dat het eruit komt te zien. Dat mag best een keertje, J toch? 

Een onmogelijke opgave :)
Een onmogelijke opgave :)
2 commentaren

Een gouden tip

Een klein blauw vogeltje kwetterde in mijn oor een groot geheim. Het fluisterde: ‘Duik toch in de Twitterwereld…het biedt zovele nieuwe facetten aan de diamant die kunst heet…’
Ik was sceptisch maar begon er toch mee.
Eerst liep het niet zo, want hoe werkt dat eigenlijk?

Het heeft even geduurd maar nu…moet ik toegeven dat een kleine verslaving loert. Want Twitter is ge-wel-dig!
Denk nu niet dat ik er contact met onderhoud met mensen uit mijn dagelijks leven, nee, ik volg meer en meer kunst-gelijkgestemden.
Nationaal én internationaal vliegt mijn Twitteraccount sky-high.
De mooiste kunstwerken komen voorbij en contact maken met de Grote Namen behoort ook tot de mogelijkheden. Hoe leuk is dat?
Wat heerlijk toch, lekker die accounts met nieuwtjes uit ‘dat specifieke wereldje’ volgen. Nieuws over musea en exposities e.d.: ik hoor het als eerst op Twitter.
Toen ik dit eenmaal doorhad kwam mijn duim aardig op gang: Follow deze, en deze, en deze.

Andere mogelijkheden openbaarden zich vervolgens; voor dit blog bijvoorbeeld. Geen hond die erop keek, maar ik zette het Twitter > een gericht precisiebombardement verbleekt erbij. Mijn site wordt nu beter gevonden en zo vind ik nog meer gelijkgestemden.
Super!
In mijn dagelijkse omgeving zijn weinig kunstgekken te vinden. Gelukkig kan ik het nu online delen en niet meer in het luchtledige; dankzij Twitter. Ha, ha, je zou bijna denken dat ik er voor betaald word, voor deze bewieroking van dit medium.
Maar met Twitter kan meer.
Ik begon met het delen van foto’s van mijn eigen werken, vaak ‘work in process’, elke keer weer een update van werk van begin tot voltooiing.
Deze kant van Twitter gaf de doorslag > Ik werd vanuit alle windstreken ge-retweet. Bij het ene werk natuurlijk meer dan bij het andere: dit is meteen een prima graadmeter voor de populariteit van het werk.
Handig bij nieuwe experimentjes.
Helemaal fijn is het als men in staat is opbouwende kritiek te geven.
Mijn Twitter-community geeft me het gevoel ‘goed bezig te zijn’ met dat wat mijn passie is.
Natuurlijk re-tweet ik ook werken van anderen…als ik het mooi vind. Zie daar, de followers druppelen binnen.
Bedankt, Twitter-gelijkgestemden, ik ben blij jullie gevonden te hebben en voor degenen die er geen/weinig gebruik van maken: begin ermee! Het geeft een nieuwe dimensie aan je passie, zo heb ik het ervaren. Ontdek het…enne volg mij meteen even, dan volg ik natuurlijk terug :) https://twitter.com/Daantie78 

 

0 commentaren

This is it.

Ik heb het niet geweten.. maar ‘this is it’.
Allerlei omzwervingen hebben mij hier gebracht.
Niet eerder helaas; dat heb je met laatbloeiers…die rommelen wat aan, niet wetende waar te beginnen. Gelukkig ligt dat nu achter mij.
Ik ben creatief en daar ga ik het mee doen. Punt.
Zo voelt het.
Een prachtige bestemming die ik vastklamp als was het een drijvende boei midden in het ‘aanmodder-bad’. Met deze gegevens kan ik een definitieve richting in mijn GPS invoeren.
Dames en heren: Het wijzertje zal KUNST aanwijzen. Kunst, schrijven en nog veel meer creatieve tijdverdrijvertjes.
Misschien denk je nu; “wat een gezwets”, maar zo werkt het voor mij. Heb lang rondgedoold op allerlei afdelingen waar ik niks te zoeken had. De kelder heb ik grondig onderzocht, ik geef het toe en alle verdiepingen erna.
Maar pas op zolder – in dat kamertje met die ezel – daar vond ik mijn bestemming. Misschien wat later dan anderen, maar wat maakt het uit?
Belangrijk is dat ik mijn tijd niet meer hoef te verdoen; mijn passie heeft mij gevonden en ik zal het pamperen waar ik kan. Hoe fijn is dat? 

0 commentaren

Een vluggertje

Zo, om de voornemens maar meteen vorm te geven ben ik begonnen met een portret.
Aanvankelijk wilde ik er een vlug werk van maken.
Maar afdwalen is zo gebeurd: het werkje heeft al 5 uur werk in de benen.
Omdat het een realistisch werkje is zou minder tijd eraan besteden het een amateuristisch uiterlijk geven.
Irritant: heb geen idee hoe je snelle schilderijen maakt!
Tenminste, niet met mijn stijl.
Specifiek ben ik met de kenmerken van dit gezicht bezig, een uitdaging, aangezien het een ander type is dan dat ik vaak maak.
Het is leuk om te zien hoeveel ik afgelopen jaar geleerd heb. Meer en meer kan ik het gezicht als een project zien dat opgebouwd moet worden.
De zenuwen om een verkeerde streek te zetten zijn redelijk verdwenen (gelukkig) en ik maak meer gebruik van glaceerlagen om het tot één geheel te brengen, hierbij van tevoren al andere onderlagen met meer kleur neergelegd.
Dit werkt best goed eigenlijk!
Alleen de achtergrond: denk dat er nog meer uit te halen is. Ook het haar mag nog wat werk, nog niet te spreken over de outfit. Nee, dit ‘vlugge werkje’ gaat nog de nodige tijd in beslag nemen.

0 commentaren

Terugkijken, maar ook: kijken naar wat komen gaat.

Nog even en 2013 ligt achter ons. 

Op kunstgebied (Schilderen, illustreren en toch ook schrijven) een goed jaar.
Ik mag even tevreden zijn. Veel geleerd en gemaakt.
Wat blijft is ongeduld. Het gaat me te langzaam, zoveel dat ik nog niet weet en beheers! Grrr.
Maar goed, niet klagen nu en verdergaan.
Voor 2014 spreek ik de wens uit verder te komen met mijn Trixi. Misschien zal er eerst een goede illustratiecursus voor nodig zijn eer dit ezeltje het levenslicht ziet. Dit kinderboek moet er gewoon komen!
Dus note-to-self: aan de slag J!
De donkere wouden zijn ook iets waar ik in 2014 meer mee wil doen. Die wouden doen niet alleen mij iets, heb ik gemerkt. Daarnaast zullen portretten prioriteit krijgen. En hey, waar zijn de paarden in 2013 gebleven?
Note-to-self II: vergeet de paarden niet!
Best lastig om op koers te blijven. Zoveel leuke uitstapjes die lonken (Verhalen schrijven, landschappen-op-verzoek, andere onontgonnen paden etc.) maar hopelijk weet ik de focus op bovenstaande te houden.
                         “Keep the focus for 2014” lijkt mij een goede afsluiting van 2013.

Fijne dagen voor iedereen en een vruchtbaar (op welk gebied dan ook) en gezond 2014 toegewenst!

 

Veel liefs Daantie

Een Donker Woud :)
Een Donker Woud :)
0 commentaren

Het besluiteloze bos

Lekker bezig met het bos. Door allerlei ‘sociale activiteiten’ duurt het wat langer allemaal. Dit heeft weer als voordeel dat ik langer kan dubben over volgende stappen.
De voorgrond is intussen al redelijk opgezet. Alleen over de kleur ben ik het nog niet met mezelf eens. Dan meen ik weer dat het in de oorspronkelijk kleur moet blijven, en vervolgens realiseer ik me weer dat ikzelf degene ben die de mogelijkheid heeft de kleur naar een hoger plan te brengen. Het voordeel van de kunstenaar, als ik mezelf zo mag noemen.
Het is lastig om plannen naar wens uit te werken. Fantasie blijkt niet altijd een goede realiteit.
Daarin kom ik mezelf tegen. Eigenlijk wel grappig. Maar er zal een keuze gemaakt moeten worden. Dit draait duidelijk uit op een zoektocht langs vele kleurschakeringen.
En zo komt men tot een werk – zucht.
Zie hieronder voor een volgende update en geef vooral commentaar. Zo heb ik al gehoord dat een ‘focuspunt’ welkom zou zijn. Daarmee werd bedoeld een figuur of dier of iets dergelijks dat de aandacht trekt.
Mijn mening is dat het licht bovenaan al spannend genoeg is, met daarbij de voorgrond en de weg naar boven toe…en wat vind jij? 

0 commentaren

Zwarte doeken

Er gloort licht.

Een mistig ochtendlicht waarvan het nog niet zeker is of het door zal bereken, maar toch: er gloort licht.
Een doek van 60x50 staat op de ezel.

Er zit al een mooie laag zwarte gesso op. Deze gesso een basis die me goed is bevallen (bij het Zwarte Woud).
Het geeft tafereeltjes een kenmerkende sfeer die me aantrekt.
Het nieuwe onderwerp is een prachtig bos, met een  bergopwaarts perspectief. Op de achtergrond het tegenlicht, mistig.
De voorgrond gaf de doorslag: groen mos, in perspectief.
Zo op papier heeft het dus veel sterke punten. Veelbelovend!
De eerste verf-opzet gisteren tijdens de les gedaan. Meteen diepte gevonden. Spannend!
Ook lijkt mijn 'overall'overzicht verbeterd te zijn. Ik kan meer met afstand kijken om zo de juiste toetsen neer te kunnen leggen.
En dat allemaal met dank aan de blauwe billen; die nooit helemaal zijn geworden wat ik voor ogen had. Dat gigantische doek heeft me namelijk meer afstand leren nemen. Daar heb ik nu profijt van.
Hoewel ik eerst nog een blauwe engel op het menu had staan; daarvoor had ik het zwarte doek gemaakt, vond ik het niet de juiste afmeting ervoor.
Op weg in een ander bos, zie hieronder de eerste opzet.
Het zal zeker geen één op één worden met het Zwarte Woud, als je dat misschien denkt. Wel zal ik een aantal van die technieken gebruiken: de structuurgel op de voorgrond, de glansverf als mengmiddel. Ik zoek opnieuw die 'woestheid'.
Maar verder zijn er minstens net zoveel verschillen.
Daarom zet ik die er ook bij. 

0 commentaren

Klaar: Naked Blue

Zo, nu weet ik pas wat écht werken is. Maanden heeft het geduurd maar het blauwe-billen-schilderij, vanaf nu weer te noemen: ‘Naked Blue’ is af.
Of, anders gezegd: ik accepteer dat het een staat heeft bereikt waarmee ik kan leven. Persheng heeft me tot het laatst aan het handje gehad, gelukkig.
Ik heb de onderrug na zeker zes pogingen zover dat het er oké uitziet. Het moet maar. Ik zal moeten accepteren dat het nog lang zal duren voordat ik tevreden zal zijn over mijn eindproducten: best lastig nog.
Wel heb ik vertrouwen in de bezigheden op zich: ik blijf me gewoon richten op hetgeen mij boeit en laat me niet afleiden door eventuele opdrachten of verzoeken; ‘wil je niet zo’n prachtig  landschapje voor mij maken’. Lieve mensen, geweldig dat jullie zo geïnteresseerd zijn, maar zo kom ik nooit waar ik zijn wil. 
Wat heb ik verder nog gedaan aan dit werk: de craquelé heb ik bijgeschuurd en met een glanzende heavy gelmedium zijn de craquelé scheurtjes gedicht: dat zal niet meer uit elkaar vallen.
Nu nog een vernisje erover.
Eindelijk hangt het waar het hoort: boven ons bed.

Zie hieronder voor het eindresultaat.

0 commentaren

Tot het bittere eind

Spuugzat ben ik de kleur blauw. Te lang mee bezig al. Ook al heeft het soms stilgelegen.
Het blauwe figuratief – dat zijn naam pas opnieuw zal ontvangen als daadwerkelijk aan de muur hangt – zit in de eindfase.
Persheng heeft me keer op keer gered. Het moest tenslotte af.
Hoewel ik er vele lessen mee bezig ben geweest, blijft het lastig om vloeiende overgangen tussen kleuren te maken. Ongetwijfeld mijn schuld maar ik kan niet beter.
Aaarghh, frustrerend! Echt hoor.
Maar wat maakt het ook uit, er ligt alweer een bos op me te wachten. Het natuurlijke groen zal me kalmeren, ha, ha.
En natuurlijk laat Trixie me ook niet los.
Sterker, ik ben al flink bezig.
Al even speelde deze kip-ei vraag door mijn hoofd: werk ik het verhaal uit of werk ik eerst de tekeningen uit?

Wat moet leidend zijn?
Vond ik lastig te beantwoorden. 
Ik realiseerde me op een gegeven moment dat ik mezelf eigenlijk als beelddenker zie.
Daarin zat de oplossing. Ik zie de verhalen voor me, daar zijn geen woorden voor nodig. Een geschenk voor beeldende vormgevers, lijkt mij.
Als de plaatjes naadloos op elkaar aansluiten, komen de woorden vanzelf > die kan ik later ‘vormgeven’ J
Het is zoeken naar de perfecte Trixie.
Met de losse hand is ze supergrappig, maar ‘loslaten’ raakt al schetsend naar de achtergrond.
En dus is het oefenen om een perfecte tussenbalans te vinden.
Maar Trixie komt er, mark my words.

'Boring Blue' ;-)
0 commentaren

Doorstart

Het blauwe figuratief (waarvan ik de naam voorlopig niet uit zal spreken > bijgeloof J ) laat me niet los. Het moet voor boven ons bed worden en zoals het nu is, is het niet goed genoeg.
En dus is het mijn vaste cursus-werk geworden. Met als afwisseling het Gaudi-raam, maar dat werk boeit me helaas niet. Maar het is wel lekker eenvoudig meenemen dat raam, aangezien ik dat op een vel cancvas uitwerk.
Nee, neem dan die blauwe kont. Elke week gesleep met dat grote onding van 120x50. Maar ik heb het nodig, die ondersteuning.
 Zonder Persheng ga ik het niet redden. De laatste twee keer heeft ze me goed geholpen met de overgangen. Zo belangrijk om deze goed – en vloeien - te hebben. Het is het verschil tussen wat ruw gesmeer of een gestroomlijnd figuur.

Blij dat ik de handdoek niet in de ring heb gegooid! Tegelijkertijd leer ik veel van de technieken die in dit werk aan bod komen – ook al heb ik sommige eerder toegepast.
Herhaling, herhaling, herhaling is wel op mij van toepassing.
Aan de bovenzijde van het lichaam wat meer high-lights gebruikt (gelen, groenen en wat wit als afwerking).

 

Zie hieronder voor een kleine update: 

0 commentaren