Strikt persoonlijk

Scheidslijnen, ze schijnen nodig te zijn. Handig om dingen mee in te delen, op waarde te schatten, te begrijpen. 

Maar soms zorgen ze voor verdeeldheid.
Zoals wanneer de discussie weer eens oplaait over wat professionele en wat amateurkunstenaars precies zijn.
Ik mocht er bij zijn, bij zo’n discussie. Het ging over exposeren bij HeartGallery te Hengelo.
Meestal bekijk ik zo’n discussie eerst even vanaf de zijlijn.
Zo ook nu.
De sfeer sloeg snel om toen een van de amateurkunstenaars zich afvroeg waarom hij niet ‘goed genoeg’ zou zijn om met de professionele kunstenaars tezamen te exposeren. Terwijl wij ‘amateurtjes’ wel waren genodigd om als vrijwilliger bijval te verlenen aan de opening van deze nieuwe club.
Collectief werd de adem in het zaaltje ingehouden, wat zou er als antwoord komen?
‘Wij hebben ervoor gekozen om mensen die ingeschreven staan als kunstenaar en er van kunnen leven toe te laten in onze expositieruimte. Ook mensen die hun kunstacademiediploma hebben zien wij als professionele kunstenaars,’ was het onbevredigende antwoord.
Lekker makkelijk, zou je kunnen denken, als je niet in een van de hokjes past, val je af.
Thuis denk ik er verder over na. Hoe langer ik er over nadenk, de bozer ik word.
Want hokjes en kunst; het past niet! Niet bij elkaar, niet in elkaar. Kunst is vrijheid, kunst is creativiteit en zoveel meer dan een diplomaatje.
Mijn conclusie is dan ook dat de Gallery zijn verantwoordelijkheid als promotor van de Hengelose kunst niet te volle heeft durven nemen. En met deze keuze hebben zij ook zichzelf in de vingers gesneden. Want een nieuwe Van Gogh zullen ze nooit ontdekken.

Dat brengt me bij het volgende punt. Van Gogh toonde wat hem bezig hield. Datgene wat hij graag wilde laten zien leefde in zijn kunst; het rauwe leven van de eenvoudige boer, de prostituee en hun leefgebied.
Het dwingt mij me af te vragen wat ík eigenlijk wil laten zien.  
Heb jij je dat wel eens afgevraagd? Zoek je mooie plaatjes op, die je vingers doen jeuken om het vast te leggen in verf, kies je voor een foto die je graag wil portretteren? Of ga je persoonlijker, dieper?

 

En hoe diep dan precies? Wat is privé en wat niet? Het is een vraag met voor elk een ander antwoord. Mijn antwoord is dat ik wil maken wat me raakt (en het liefst in interessante technieken, al dan niet gemengd).
Daarmee aangekomen bij mijn volgende project.
Of eigenlijk een hele serie werken.
Werken die gaan over onvruchtbaarheid. Het opeens geconfronteerd worden met alle onzekerheid en verdriet daar omheen. Word je gevecht beloond of niet?
Ik wil mijn ‘best asset’ graag inzetten om te laten zien wat mij bezig houdt.
Het is eng om te tonen omdat ik er vragen over zal krijgen misschien. Terwijl juist hetgeen ik bereiken wilde is dat ik niets meer hoef te zeggen.
Stel je eens voor dat ik aan regeltjes was gebonden tijdens dit proces, ik dank je de koekoek! Ik heb geen definitie nodig om ergens bij te horen en mijn kunst, want dat is het, ook niet.
Foei, laat ik hopen dat ik in dit geval nooit geen professionele kunstenaar word want ik zou spontaan een schilders-block krijgen.

Lang leve Ware Kunst zonder regeltjes!
Zie hieronder een compilatie van mijn gedachten over de eerste werken binnen dit onderwerp..