Note-to-self

Haak in, ga mee.
Hervind opnieuw de ‘ik’ die dol is op de kwast, elke keer weer.
Vergeet de stem die zeurt vanbinnen: ‘Het wordt toch niets. Je zult het nooit echt in de vingers krijgen’.
Demonen, en ook zo hardnekkig!
Jaren vliegen ze met me mee, maar ik ken die tronies nu.
Toch trekken ze steeds aan mijn gemoed als eb en vloed.
Mijn radardetector gaat af: ik duik uit mijn hoofd terug naar het ‘nu’ en trek aan de hendel, waarna de malende stenen tot stilstand komen.

De hulplijn belt:
‘Wat maakt het eigenlijk uit, dat wat je maakt? ’
Ik: Ehh, mijn drang naar perfectie buiten beschouwing gelaten?
‘Ja, waarom schilder jij?’
Ik: Ik geniet er zo van. Het hoofd leeg, heerlijk. De kleuren die ontstaan, voelen als een warme kruik op een hernia > weldadig, voor degenen die niet over hernia’s mee kunnen praten J .
‘Waarom dan zoveel drukte om het eindresultaat?’
Ik: Omdat ik te snel werk. Mijn plan is te vaag en tekens weer dezelfde fouten; leer er eens van!
Maar het is ook een passie, ik mag me de passie niet laten ontnemen.
‘Je bent weer op het juiste spoor. Tot de volgende keer’
Ik: Latersss.