De moderne Mensch 

Het blauw trekt weer aan me. 

In de trant van de blauwe billen – een eerder werk -
ga ik me weer aan zo’n naakt wagen.
Het voorbeeld - waarnaar het idee ontstaan is- heeft de X-factor.
Ik zag het en voelde het.
En dan word ik enthousiast. 

‘Omschrijf eens hoe je tot dit werk bent gekomen’, zou men kunnen vragen.
En dan zal ik vast en zeker mijn nagels eens beter bekijken en bij mezelf denken; ‘Hoe toch uit te leggen?’.
Er zal wat gestotterd worden en diverse invalshoeken zullen aangebroken worden: het blauw dat eerder in mijn…eh…de figuur en zijn compositie…ehhh…het is het gevoel dat mij...en dat…ehhhh.
Ze zullen me vragend aankijken.

Nu de kans om het in een blog te proberen:
De mens is een mens, zijn DNA kan hij niet verhullen.
De mens kan nog zulke mooie kleuren aannemen, hij blijft een kopie van zijn voorganger en is een blauwdruk voor de komende generatie.
Hij mag zich misschien graag bij de tijd noemen, misschien zelfs trendy, maar een mens blijft een mens.
En dus zou een naakt, blauw figuur elke persoon kunnen zijn en elk naakt mens een mens van alle tijden.
Tja, beter zal ik het niet uit kunnen leggen, vrees ik, daarmee welzeker alle kans dodend op succes. Want zijn de ideeën van de kunstenaar niet vaak het kunststuk achter het kunstwerk?
Ik laat het los en doe wat ik het liefste doe: Nu maar weer hopen dat idee en compositie goed uitpakken!
Zie hierboven de voortgang van dit werk van 70x50 cm. tot nu toe. 

 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0