Alexander Roslin, bedankt. 

Vandaag weer een kijkje genomen in het Rijksmuseum Twenthe.
De tijdelijke tentoonstelling is gewijd aan deze late 18e eeuwse Zweedse schilder; Roslin. 

Het werd een boeiend uitstapje naar de tijd voor de revolutie in decadent Frankrijk.
Roslin begreep heel goed hoe hij zijn onderwerp flatterend neer moest zetten, zonder de waarheid al teveel geweld aan te doen.
Dit opende voor hem deuren naar steeds hogere kringen, richting het Franse Hof.

De reis door de doeken heen geeft een prachtig beeld van zijn veelzijdigheid.
Ik durf te beweren dat Roslin tot de beste portretschilders van zijn tijd hoort. 
Tjonge, die composities, de achtergronden, het personage, de kleding tot in detail; het is áf.
In zijn hoogtijdagen deed hij dan ook een maand over het voltooien van een werk.
Wat een werk!

De moeite waard, deze tentoonstelling, voor elke kunstliefhebber.
Je wordt – voor een uurtje of wat – meegenomen naar het Frankrijk met bepoederde pruiken, waaiers, rijkversierde kledij, voorname heerschappen en elegante dames.
Heerlijk om even elders te vertoeven, even te snoeven aan decadentie.

Een goede les was toch zijn kleurgebruik. Dat een paar kleuren, in verschillende tinten, ook een verhaal kunnen vertellen.
Een goed verhaal.
Iets om mee te nemen de volgende keer dat ik weer op stap ga, achter mijn eigen ezel,  en ik van een kleurenchaos eigenwijs  één geheel probeer te maken...