Lotta's beeldige beelden 

Zij aan zij
Zij aan zij

Ik kwam voor de schilderijen, ik vond de beelden van Lotta Blokker.
De fundatie in Zwolle is een juwelenkist: Van Gogh tot Cremer en van Turner tot Karel Appel
én daar bovenop ook nog eens Paul Citroen, over wie ik al eens een blog schreef.

En toen was daar ook Lotta Blokker met haar beelden.
Ze heeft oog voor tragiek in het dagelijkse leven. Treffende momentopnames die vele voetstappen doen vertragen en bezoekers verleiden het werk nog eens vanaf een andere kant te bekijken. Maar van welke kant ook: het werk valt niet op zwakke punten te betrappen. Enkel zal men tot de conclusie kunnen komen dat het werk echt heel goed is.

Krachtige emotie en expressie zijn sterk vertegenwoordigd in haar werk. Soms gesluierd in melancholie, iets dat diep vanuit de kunstenares zelf lijkt te komen en in een sterk visueel is omgezet, naakt en rauw opgediend.

Laat ik daar nu dol op zijn.
Die beelden zijn goed, niet normaal. Dat zegt iemand die meent ‘niet zoveel met beelden te hebben…’
Het melancholische moet Lotta sterk interesseren en boeien om tot zulke hoogten te kunnen komen als dit werk gekomen is.
In de kleinere werken, de koppen, piept dan toch een klein stukje waardering voor pure schoonheid door. Een mooie ontdekking, daar bovenin de koepel.
Hoewel haar nog jonge leeftijd, denk ik dat de faam van Lotta’s werken zal groeien tot hoogten dat het verdient.