Ik, depressionist

René Gude (Nederlands filosoof) kwam er laatst mee: Depressionisme.

De betekenis volgens Gude:
 ‘De depressionist laat zich diep in de depressie zakken en houdt er een goed humeur bij. De depressionist herken je aan het feit dat hij nooit klaagt, niet omdat er geen reden voor zou zijn, maar omdat hij er gewoon niet aan begint’ (Trouw, 16-8-2013)
Ook in de kunst schijnt deze term al eens voorbij te zijn gekomen…en dan wordt het interessant. Want ik proef het op mijn lippen, het klinkt als...mij.
De-pres-sio-nist. Ik zie het op een doek.
Het doet me denken aan mijn donkere bossen; welke uitbeeldingen zijn van mijn diepste emoties (Een mond die geluidloos kreten vormde groeide uit tot een visueel).
BAM!
Heel persoonlijk. Eng en eerlijk.
Naakt (maar ik realiseer me dat er nog wat lagen te pellen zijn).
Een tragiek, die - eerlijk in eenvoud - prachtig is.
Deze uitingen op doek bevrijden me.
Ik dompel me erin onder, kom naar adem happend boven, neem afstand en kan dan – verbazingwekkend – genietend toezien. 
En nu kan ik het ook vernoemen.
René, bedankt.