De verdwaalde 

Vet in het haar, strakke scheiding, natuurlijk een bril en een tweed jasje. 
Tweed! 
Hoe oud is hij nou. 20 misschien? 
Er komt – als om te bewijzen dat hij toch in de 21e eeuw leeft – een digitaal tekentablet uit zijn leren tas, modelletje antiek. 
Het zijn de maniertjes die deze nerd pur-sang verraden. 
Bij het voorstellen bereikt zijn gefluister mijn oor niet. Leon, Levi? 
Allemaal nieuwe gezichten maar er wordt algauw eensgezind gegniffeld. Ik krijg een beetje medelijden met hem als hij onhandig wat soort-van-grappen lanceert. Het blijft stil in het schilderzaaltje. 
Bij mijn voorzichtige vraag wat hij hoopt te vinden bij deze cursus - hij is toch de enige jongeman met digitaal geschut tussen de wat rijpere dames met een kwast in de aanslag - meldt hij wat bijschaving te zoeken aan het fysiek van zijn digitale creaties. 
Vingervlug tovert hij wat voorbeelden tevoorschijn op het glanzende oppervlak van het ding waarvan ik de naam niet weet. 
En toegegeven, zijn digitale werken zijn om aan te zien. Als ik zeg dat het me doet denken aan Fantasy blijkt dat ik niets dommers had kunnen zeggen. Hij is door Japanse Manga geïnspireerd, natuurlijk. 
Domme ik.
Goed vriend, denk ik dan, en wie heeft deze cursus ook alweer uitgezocht? 
Het tekengerei behorende bij de tablet is een technisch stukje wonder waarvan door zijn gestuntel met woorden absoluut niet duidelijk wordt wat het kan.
Het lijkt in de verte op een pen. 
Als hij het door wil geven aan een cursist valt het ding pardoes tussen hen in, alwaar het blijft liggen zonder dat duidelijk is waarom het daar ligt. Hij staat op, reikt ernaar en duwt het de kant op van zijn overbuurvrouw, die volgens mij volstrekt niet op dat ding zit te wachten. Sprakeloos staart ze naar het ding dat hij in haar hand heeft geduwd en voordat de woorden terugkomen, reikt hij weer over de tafel om het af te nemen. 
Elke seconde gaat hij meer lijken op de figuren op zijn tekenbord. Karikatuuresk. Ik voel om me heen dat deze gedachten niet alleen van mij zijn. 
Als de lerares met de eerste opdracht van dit seizoen komt kan hij alleen maar toekijken hoe wij met een takje dunne waterverf op een wit blad spatten. Ha, daar schiet zijn digitale meesterwerk toch tekort. 
Hij kromt zijn rug over de tablet en verdwijnt in zijn fantasiewereld met Manga-creaturen. 
We zien en horen hem een tijdje niet meer, totdat zijn grootste beproeving is aangebroken; de pauze. 
Zenuwachtig zit hij aan de grote tafel tussen de dames. Hij schuifelt wat heen en weer, gooit op een ongelukkig moment wat onbegrijpelijke frases over tafel. Ze rollen langs ons heen en blijven op de grond liggen. Gegeneerd kijkt hij een andere kant op, krabt aan zijn nek om vervolgens – hoe kan het ook anders – in zijn vernuftige telefoon te duiken. 
De verdere les mijden de groep en hij elkaar. Niet omdat hij genegeerd moet worden maar omdat niemand weet welke gebruiksaanwijzing erbij zit – en verkeerde knoppen indrukken voor precaire situaties kan zorgen. 
Als eerste verlaat hij de les. 
Ik weet het wel zeker: daar hebben we het eerste en het laatste van gezien. Arme jongen.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0