Jeugdliefdes

De paarden stonden al vroeg op één bij mij.
Jarenlang sprongen deze schoonheden door de flarden van mijn dagdromen.
Tekenen…úren kon ik ze natekenen. Op allerlei manieren, tot mijn moeder verzuchtte: ja, die knollen kennen we nu wel (Wat een heerlijk gevoelig mens toch J).
Een diepe liefde die langzaam, heel langzaam uit mijn handen gleed.
Toch blijf ik ze prachtig vinden en soms zou ik willen dat ze nog om me heen draafden, maar het loopt zoals het loopt. Wat passie aangaat kun je er maar één hebben, vind ik, en die heb ik nu.
Maar is het niet fijn om liefdes soms samen te smeden?
Het droombeeld heeft een platform gevonden en ik heb volgens mij een tijdje geleden beloofd de paarden meer in de spotlight te zetten.
Eindelijk is het begin daar!
Hoewel deze werkjes niet zo romantisch zijn, een emotie die voor mij zeker bij die prachtige, onbereikbare dieren uit mijn jeugd horen, beleef ik er veel plezier aan en wie weet waarnaar deze experimentjes leiden.
Ik presenteer u de liefdes uit mijn jonge jaren: 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0