Dierbaar ezeltje/a dear donkey

Dierbaar ezeltje

De Man. Zo heet het werk waarmee ik nu bezig ben. Voor de onbekende is het dat namelijk, een portret van een willekeurige man. Willekeurig kan ik hem niet noemen, deze heer, het is namelijk mijn man. Geen beter model te vinden, zou ik zeggen, om een echte vent neer te zetten.
Niet dat hij zo graag tegen zijn eigen tronie aankijkt: ‘Ben ik dat? Zie ik er zo uit?’ in dit selfie-tijdperk zou je zeggen dat er geen spiegelbeeldvreemeldingen meer zijn maar het schilderij roept toch wel opvallende gevoelens op bij mijn man. Een beetje gegeneerd bekijkt hij het regelmatig.
Hij vindt zichtzelf – en dus niet per se het schilderij J - afzichtelijk. Hier moet ik het geheel oneens met hem zijn natuurlijk. Misschien zal het doek nog ‘op hem groeien’ en raakt hij eraan gewend. Ik ben in elk geval best tevreden over de voortgang ervan, ik herken mijn man er zeker in en dat motiveert.

Kindlief van bijna drie is een ander verhaal:
‘Wie is dat?’ vraagt het.
‘Wie denk je dat het is?’ Ik ben nog hoopvol maar het wordt niet geraden.
Damn.
Ach ja, moet ik erbij vermelden dat mijn man meedoet aan de baardentrend die momenteel heerst en die op de foto die ik heb gebruikt ontbreekt.

Voor mij is het mijn eerste echte mannenportret na het Jongen-met-baard-in-de-keel portret. Het is en blijft zoeken naar kleur- techniek- vorm, zucht. Voor een klein doek (ca. 30x25 cm.) zitten er al veel uren in (ca. 7,5 uur) en nog ben ik niet klaar.

Fijn is dat ik nu aan tafel kan schilderen!
Ik had al een schilderkist met een ezel daaraan vast waarmee dit kon maar dit was, te zeggen, nogal onhandig. Gelukkig heb ik die mams, die alles vinden kan, voor een zacht prijsje – voor mij kosteloos ook nog eens - en ja hoor, gevonden heeft zij een beeldig tafelmodel. Een beauty.
Moeder, bedankt!

 

A dear donkey

The Man. That’s the name of the work I painting right now. For the unknown the model is an arbitrary man. Random I can’t call him, this gentleman. Because it’s my husband. No better model to find, I’d say, he’s gorgeous.

Not that he likes his own looks: "Is this me?” he asked in shock. In this time of selfies you’d expect everyone to be familiar with their own reflections. So not my husband. A little embarrassed he looks at the painting every time he passes.

He finds himself - and not necessarily the painting J - hideous. Here I have to completely disagree with him, of course. Perhaps the painting will "grow on him” and will he get used to it. I am in any case quite satisfied with the progress of it. I recognize my husband in it, and that’s motivating

For me it's my first real men portrait after the Boy-with-beard-in-the-throat portrait. Still on the look for color – form and technique. For a small canvas (30x25 cm approx.) I already spent a lot of hours (7.5 hours) and not ready yet.

 

 

Nice that I now can paint sitting by the table! I had a painting box with an easel attached to it but it was quite handy. Luckily I have mom who can find everything for a bargain price - for me free of charge - and she found a delightful one. A beauty.
Mother, thank you!

Commentaar schrijven

Commentaren: 0