Naïeve Hundertwasser

‘Je bent naïef’, zei mijn schilderlerares zuchtend.
Of nee, dat zei ze niet maar ze dacht dat ik het zo begreep.
Mijn lerares komt uit het buitenland.
Waar ze het eigenlijk over had was de stijl van mijn laatste prutsel dat ik thuis had gemaakt.
In de les ben ik met het broertje van dit werk bezig.
Het grote verschil is dat ik thuis in de naïeve stijl bezig schijn te zijn geweest, terwijl ik op de les poging doe het realistische pad te volgen.
Ze vond het erg vervelend verkeerd begrepen te zijn (“Nee, ik bedoel niet JIJ naïef, ik bedoel…) zelfs nadat ik had uitgelegd het te begrijpen.
Ze verduidelijkte; ‘de stijl die jij hier gebruikt hebt noemen wij de naïeve stijl, de stijl van Hundertwasser’.
Nu had ik wel eens gehoord van deze Hundertwasser, maar specifiek beeld bij de stijl had ik niet echt.
Dus thuis even Wiki opgegaan.
De uitleg van de naïeve stijl vond ik niet meteen aantrekkelijk: het blijkt dat de stijl gekarakteriseerd wordt door een naïeve en soms kinderlijk aandoende manier waarop het onderwerp wordt uitgebeeld.
Eh…was dat nou mijn bedoeling, vroeg ik me af?
Hier moest ik mezelf terugfluiten > want wat maakt de naam van het beestje uit? Stel je niet aan!
En bovendien: mijn brouwsel behoort bij een bepaalde stijl, een leuke ontdekking voor deze leek.
De afbeeldingen die ik vond op internet zijn best leuk ook…de meeste dan.

Het verhaal van Hundertwasser sprak me meer aan: voorvechter van mens- en milieuvriendelijk bouwen.
Zijn schilderijen kenmerken zich door uitbundige kleurgebruik en het ontbreken van rechte lijnen;
'de rechte lijn is immoreel en niet creatief' was een uitspraak van hem. Heerlijk toch?! Een van de namen van zijn werken: 
"Het recht om te kunnen dromen" spreekt me aan. Dus toch een hang naar naïviteit? Wie weet.

Persheng heeft me die les nog de beginselen van de realistische stijl voorgedaan. De stijl die ik eigenlijk zou willen beheersen...
Haar aan het werk zien brengt vaak een gevoel van ontzag bij me teweeg en niet alleen bij mij.
Als we daar eens iets over zeggen dan wordt dit weggewuifd met: ‘ik schilder al 25 jaar’.
Ja, ja, prima, maar ik zeg je:  het is geweldig om haar aan het werk te zien!
Het maakt dat woorden niet meer leidend hoeven zijn. Ze laat haar handen – kinderlijk eenvoudig -  spreken en wat die vertellen is niet mis te verstaan.
Met deze instructies ga ik zuchtend aan de slag..

Een aanzet naar Realisme
Een aanzet naar Realisme
Zo ziet naïviteit er dus uit...
Zo ziet naïviteit er dus uit...

Commentaar schrijven

Commentaren: 0