Tot het bittere eind

Spuugzat ben ik de kleur blauw. Te lang mee bezig al. Ook al heeft het soms stilgelegen.
Het blauwe figuratief – dat zijn naam pas opnieuw zal ontvangen als daadwerkelijk aan de muur hangt – zit in de eindfase.
Persheng heeft me keer op keer gered. Het moest tenslotte af.
Hoewel ik er vele lessen mee bezig ben geweest, blijft het lastig om vloeiende overgangen tussen kleuren te maken. Ongetwijfeld mijn schuld maar ik kan niet beter.
Aaarghh, frustrerend! Echt hoor.
Maar wat maakt het ook uit, er ligt alweer een bos op me te wachten. Het natuurlijke groen zal me kalmeren, ha, ha.
En natuurlijk laat Trixie me ook niet los.
Sterker, ik ben al flink bezig.
Al even speelde deze kip-ei vraag door mijn hoofd: werk ik het verhaal uit of werk ik eerst de tekeningen uit?

Wat moet leidend zijn?
Vond ik lastig te beantwoorden. 
Ik realiseerde me op een gegeven moment dat ik mezelf eigenlijk als beelddenker zie.
Daarin zat de oplossing. Ik zie de verhalen voor me, daar zijn geen woorden voor nodig. Een geschenk voor beeldende vormgevers, lijkt mij.
Als de plaatjes naadloos op elkaar aansluiten, komen de woorden vanzelf > die kan ik later ‘vormgeven’ J
Het is zoeken naar de perfecte Trixie.
Met de losse hand is ze supergrappig, maar ‘loslaten’ raakt al schetsend naar de achtergrond.
En dus is het oefenen om een perfecte tussenbalans te vinden.
Maar Trixie komt er, mark my words.

'Boring Blue' ;-)

Commentaar schrijven

Commentaren: 0