Dwalen door duizenden jaren

Ik voel me een dwaallichtje. Tussen de takken van de naaldbomen zweef ik in gedachten.
Genietend van de stilte van de natuur om me heen. Dat mystieke van deze plek waar licht slechts met mate wordt geduld raakt me. Hoe vertaal ik toch deze emotie? Wat is zijn naam?

 

 

De majestueuze takken omklemmen een plek die duizenden jaren geleden exact hetzelfde had kunnen zijn. En over duizend jaar waarschijnlijk nog steeds. Tenminste, als er niet de mens was.
De mens en zijn machines. Afijn, je begrijpt het wel.

 

Het is een plek in de Ardennen. Een stukje natuur, ooit door onszelf digitaal vereeuwigt. Nu dan eindelijk een project, de plek waardig, gevonden.
Eerst was daar de ‘studie’.
Nu aan de slag voor het echte werk ca. 40x60.
Heerlijk om bezig te zijn met nieuwe technieken en materialen.

 

Ik probeer kleurgebruik in te tomen om de sfeer recht aan te doen. Maar juist het kleurgebruik zal bepalend zijn.

Veel te ingewikkeld allemaal, zucht.

Want nu al – richting de voltooiing – verlies ik langzamerhand de grip op de teugels. Ik voel dat ik dichtbij ben, maar nog niet helemaal.
Binnenkort is het klaar om getoond te worden. Voorlopig echter proberen de schade beperkt te houden en zo dicht mogelijk te blijven bij die sfeer die me zo intrigeert, zelfs al is het maar een vleugje.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0